∞

2012-02-02T23:09:00.001+01:00

kolejny już raz ogień podkładają pod Rzym

elektryczna iskra skacze
pchła z podskórnych rzek
między imionami rzeczy
ładunkami trwa

już czas krzyczeli z pożogą
i krzyczą na świat
wciąż ze szklaną kulą dni
swój formują szyk

a my lepimy gwiezdne trakty
z iskier śnimy twarz
aż przyjdzie po nas ten co wie
że rzecz to jest rzecz

będziemy prosto murem stać
by nie zburzył prawd
choć czuję z nami czy bez nas
będą wiecznie trwać

nie oddamy lasów
nie oddamy gniazd
kim jesteśmy pod tym niebem
wie echo co niesie wrzask

∞

2012-01-28T13:40:00.000+01:00

100

a wtedy myślę sobie może
to ja może to ze mną jest
nietakt jakby bóg trefniś

tańczą rozpalone głowy
perłowe ćmy trzepoczą
płowe twarze krzyczą

a ja stoi nad tłumem
a ja patrzy na dół
w katafalk włosów

a oni idą jak
kondukty kotów
niebieskich w tan

a oni szybciej
wirują jak
chochoły

uciekają
spłoszone
wróble

zlatują
z drzewa
w dół

∞

2012-01-08T23:17:00.000+01:00

z pomostu

na końcu schodów
pod nad
jest przepaść
pamiętaj o tym

każde cofnięcie
krok w tył
budzi klif
skok z dołu z góry

w taflę jeziora
lustro
w lustrze krwi
wiem i ty też wiesz

już teraz nie ma
odwrotu
stopień
topnieje lód dusz

i spada no nie
unikniesz
między
niebem a niebem

jest ziemia teraz
widzę czas
płynie
Styks rzeka chłodna

∞

2012-01-05T02:38:00.000+01:00

brama zim

świat to hałas feeria pryzmat
zapomniany pergamin
w wybuchu setek bomb
spadają dwa ptasie pióra

na ziemię jałową a mokrą
w korony szumiących drzew
eksplozja setek barw
gwiazdy lecą z nieba na dłoń

dłoń leci na dłoń cichy szelest
cienkie szmery żywych stron
chrzest w prowincji Asam
naga samośmierć w jeziorze

zbudzenie komet - liści nieba
zapadają wilki w sen
zimowy kwitnie sad
ucieka z dala stary świat

∞

2011-12-29T14:30:00.001+01:00

Tęsknienia X

drży w rytm minionych
miast zimny piach
topola naga rodzi się z muszli
spienionych morza fal

po cichu spadają z nieba
gołąb gwiazda i ćma
już wieczór amigo wieczór
pierwszego z bezdomnych psa

wigilia zwierzęca tchnie iskrę
mówi po ludzku miejskie zoo
w wyciu odnajdziesz
pazury przestrzeń i proch

niebo gra miło jak skald
trubadur traktów i dni
przyjdzie i umrze na szlaku
żuk na kamieniu chwil

∞

2011-12-29T14:26:00.002+01:00

popiół

i zabierze nas tajfun
siła lunarnych rąk
rude cegły ćmią się
popiół popiół

słowo złożone w łódkę
origami szklanej ćmy
zostawia pył skrzydeł
popiół popiół

ziarno kiełkuje powoli
gruda ziemi trwa
golemy spalone
popiół popiół

kryształ ametyst
cytryn górski śni
bóg w kosodrzewach
popiół popiół

zielony szmaragd Nerona
widzi igrzysko w tle
pożar w Rzymie
popiół popiół

∞

2011-12-24T00:15:00.007+01:00

Tęsknienia IX

niszczeje świat jak zdarty flek
w tempie sobie tylko znanym
śnieżne arie i chorały
nuci w bruku drżących chwil

kostki marnieją i płoną
nieheblowane drewno lat
słyszy każdy szum listowia
co gnije w lodzie – zmarłych trzask

uderza błysk sprzed oczu – flesz
cofnięcie lotu aniołów
i nadszedł czas i idzie wciąż
nie przypłacony spadaniem

meteor-Ikar gwiazdy śladem
na niebie starym jak Santiago
będzie szedł jak kazał los
w złe olśnienia w ciszę traw

przenika i przemierza wciąż
ślad wilczy w śniegu małpich rąk
ucieka szuka łuny brzasku
ten sam - co życie - kamień dróg

po zmroku umrze tak jak zawsze
w larw pustyni się ukrywa
wydrze gwiazdy jak wątroby
arka w siną dal odpływa

∞

2011-12-15T23:26:00.004+01:00

pierścień

ślepy jubiler dróg
spontaniczny ostatni szlif
przed-bursztyn gładki jak niebo
spada w wodę w toń wiecznych fal

sosnowa krew świata
przetacza się w kłosach
bieszczadzkich lisich traw

kapie zatrata
w najcichszych głosach
noc meteorów trwa

soczewka oka mknie
by zdobywać i przekuwać
istota drzewa w okowach
zamknięta na palcu trwa

∞

2011-12-15T23:24:00.002+01:00

Tęsknienia VIII

z bursztynu mgławica chwil
włókna rudej krwi
skażeni złym ziarnem
tańczymy w fontannie
w ucieczce niepewnych dni

drżą drobne ptaki-kamyki
mrozem gnije liść
tonące w sadzawce
zgubione latawce
chcą tylko jednego - żyć

∞

2011-11-20T02:15:00.008+01:00

Ars poetica

istnieje prosta droga dla ciebie prosta droga
by iść nie dojść wciąż wiernym
jak pies niedoli konać

ten czas jak barbituran niedobry czas dla ptaków
my wciąż będziemy trwali
nie znając innych strachów

a chłód co stopy gryzie aniołom przeniebieskim
ten sam co noc na szczycie
jest jakby bardziej ziemski

tak my jaskółki burzy nisko latając śnimy
bijąc skrzydłami przestrzeń
nasze koszmarne winy

wszak wiesz kochanko ciszy jak ciemność od światłości
rozdzielić boskim tchnieniem
i żyć w pełni wolności

wszystkie rozbite lustra rozbite dusz pragnienia
znajdują ujście w tobie
jak Styks w nicości przemian

i ślady które po nas zostawi chart nadziei
będą krzyczeć te słowa
wierzyli i zginęli

- - -

Są chwile, kiedy rzucasz wszystko byle nie siebie pod oczy świateł nadjeżdżających aut. Zmagam się z eskapizmem. Skutek różny, aromat różany, prawie jak gorzkich migdałów. Cierpko na języku, kiedy płoną lasy gdzieś w oddali. To wszystko jest jak owi ptacy, co lecą przez lata bez lądowania. Chwała im, chwała nam.

Gloria Victis.

∞

2011-11-16T02:01:00.008+01:00

Ludzie bez uzależnień, a wrażliwi są najbardziej odważni. Bez łańcuchów przyzwyczajeń i rytuałów zmagają się co dzień ze światem, nie uciekając.

Każdy papieros to dwanaście łez, wódka w kieliszku ma słony smak, gromki, kpiący śmiech ocieka niewypłakanym wzrokiem. Ucieczka w aktywność, nietwórczą destrukcję. I nie ma w tym nic złego, powiemy, to ludzkie, normalne, mając w tym swoją rację.

Istnieje pewna subtelna granica pomiędzy pielęgnowaniem swojej zwierzęcości, pierwotności, animistycznego charakteru, a przełamywaniem własnej natury. Podobnie - istnieje subtelna granica pomiędzy niszczeniem natury, a pokonywaniem jej. To drugie to rozwój, gdy pierwsze to destrukcja. Pokonywanie własnej natury jest zgodne z nią samą. Niszczenie własnej natury to ignorancja. Granica jest cienka, ale wyraźna.

Eskapizm to pułapka. Bierność to pułapka. Jak za zimno, to można odmrozić sobie palce, jak za ciepło, to można się poparzyć. Trzeba znaleźć odpowiedni moment równowagi. I tu pojawia się problem. Ten moment równowagi istnieje tylko na matematycznym schemacie, w rzeczywistości esencją jest zbliżenie się do niego, a raczej sam proces zbliżania się. A więc zmiana. Od aktywności do bierności. Od bierności do aktywności, jak wahadło zahaczając, ale nie mogąc się zaczepić na stałe o punkt równowagi.

Gówno prawda.

A gdzie jest prawda-prawda? Zwyczajnie nie wiem. Może w procesie szukania jej, miast w znalezieniu, tak jak piękno życia ponoć ma nie tkwić w magii chwili, ale w codzienności, tak bliskiej naturze. A może tu i tu? Może potrzebna jest taka hipokryzja, żeby móc czuć się człowiekiem? Doskonałość sztuki otrzymuje się w zamian za takie kalectwo ? Może w życiu chodzi o to, żeby być trochę niemożliwym ?

Okres buntu, jesteś jeszcze młody. A ja odpowiem znów - gówno prawda. To nie ja jestem młody, ale ty jesteś stary, jeśliś przestał się zastanawiać nad sobą i przyjął bardziej lub mniej bezkrytycznie pewien system ideologiczny po to, by móc w spokoju się ustatkować plus minus po trzydziestce.

Bo masz rację - zadręczanie się nie ma sensu, nie znajdę odpowiedzi pewnej. Ale chcę zahaczać o prawdę i nie wyrzekać się tęsknoty za pięknem. Chcę ją przeżywać, pielęgnować, płakać, nie zgadzać się, nie uciekać i nie stać w miejscu, śnić ją bez obrony. Tęsknotę, ostatni bastion żalu, że na końcu jesteśmy sami. Że umrzemy milcząc, jak drzewa stojąc.

I że co najgorsze, żaden eskapizm nie wchodzi w grę.

∞

2011-11-14T03:18:00.007+01:00

A

sny ostatnich nocy uciekają
daleko daleko poza postrzeganie
kochane postrzeganie
nie trafiam słów klnąc

echa zgliszcz umiera czas
ja mrę koniec wieku kropka
ja już umiera słaby
substytutów nie pozbywam się

zapalam znicz zniszcz zniszcz
oczy świateł szydercze krzyk
amen amen ja bez winy ja grzesznik
strumień gór czysty jak struna A

koniec synu koniec twoje księstwo
stracone we mgle trzymaj się sensu
poza sensem ucieczka w nieznane
w typowe dla ludu w niemość

ryk jelenia wśród skał jak huk morza
JA nie wytłumaczę żadnej z metafor
ale jeśli czujesz jestem Twój nagi
bezbronny nie umiem śnić boli

Pani Wolf, to nie przypadek
ja żyję dzięki Pani to nowa część
świata jak gatunek drzewa
ballada więc niech powie ktoś

kurwa ja nie żyję nie żyję
krzyczę tłukąc porcelanowy
zestaw konwenansowy jedwabnik
przędzie sieć jak ośmiobóg

nieświadomość toczy wojnę
bez kunsztu jak każda wojna
nie ma siły na przejście
nie ma siły by iść

wrzask unosi głowę amen
amen amen amen
to już czyste szaleństwo
forma procent sto

nie umiem przestać
bizonów stado na prerii
jeśli odkryjesz klucz będziesz
jak to stado jak milion słońc

uspokajam oddech standardowo
środek i drgawki nie nie
zasługuję nawet na czkawkę
nie radzę sobie

z formą autorytetami
miłością światem ze sobą
sylabami sylenami ulicą
położoną jak głowa

pstryk szybko jak zdjęcie
niechciane dziecko aborcja
myśli nikt nie myślał
wcześniej o poezji w ten sposób

- - -

Nie wiem nic i umiem tyle samo drgawek. Ta struna krzyczy, boże jak strasznie. Eskapizm. Umiem mówić już tylko hasłami, jeśli chcesz zrozumieć zbliż się do boga drżę. Czerpcie póki nie zabrano mnie, ja filtr na rzeczywistość, ja filtr papierosa, ja filtr. Czas ginąć, nawet jesień zamarza, tylko ja słabo-mocny, czerwono-niebieski. Gdzie jesteś, gdzie jesteś, kiedy ja. Wiem, że dam radę, ale dlaczego dałeś mi tak cienką zbroję i tak gruby charakter?

∞

2011-11-06T14:38:00.015+01:00

Potwornie tęsknię do piękna.

Nie do obrazów zgrabnych snów liter dźwięków drzew liści smaków. Do czegoś większego niż łaskotanie duszy, urywanie kończyn. Do ostatecznego zmagania się z naturą tęsknię, do znalezienia się w sytuacji tak bardzo pierwotnej, czuję pęd. Do ostatecznego sprawdzianu, w którym liczy się albo całe życie, albo cala śmierć, do matury prostych ludzi. Najsmutniejsze, najbardziej przygnębiające jest to oszukanie losu, przedwczesna znajomość prawdy o pustce, jaka przychodzi gdy spełni się ostatnie rozdanie.Trzeba nauczyć się patrzeć, fakt posiadania oczu jeszcze o niczym nie świadczy. A czasem trzeba się po prostu wypisać, gdy zacięte usta tęsknią do niebytu.

Dawniej to pisanie, to była taka dziecięca potrzeba wyrażenia siebie, zwrócenia uwagi, udając że wcale zwrócić uwagi się nie chce. No i kontestacja, wkurwiactwo. Później przyszły uczucia i sprawy poza zmysłami, aspekt świata yin, damskość. Widzenie spraw niezatapialnych i niezgoda. Ten żarzący się bunt powoli dostawał ciepła, płonęły lasy. Dzisiaj to już piekło. Utajona moc, zamknięta w wątłej trzcinie idea kosmosu, energia atomu. Powoli pisanie przestawało być przyjemnością samą w sobie, stawało się rodzajem terapii - jesienniały endorfiny w hormony popiołu. Przyszedł czas, by autoterapia stała się na dobre funkcją pisania. To też minęło. Nie ma już dla mnie terapii. Dzisiaj pisanie to już niszczące uzależnienie, zamknięte w sercu jak komar w bursztynie, co niesie w sobie kroplę żalu.

Kroplę tęsknoty do piękna, kroplę wiedzy, że nie da się zachować siebie i żyć w zgodzie, bez biczowania bliźnich. Czy to prawda tak boli, mądrość starych dębów? Dlaczego boicie się cierpieć? Dlaczego, psy i suki Pawłowa, czujecie tylko ból, a nie widzicie jak twarde stają się wasze kolana? W ostatecznym rachunku i tak chodzi o manichejską walkę i lęk przed śmiercią.

A ja dalej potwornie tęsknię do piękna.

∞

2011-10-19T23:23:00.007+02:00

feniks

w deszczu gwiazd wstępuje w kosmos koliber
miota miota swój strach w oczach świateł
melancholia spokojnego psa siad
wycie wilka zmierzwiona sierść i kły

na glinianych symbolach wychował się atlas
kolumna niebios dorycka do bólu nieprzesadna
koryncko bez jońskich jajników nie ze słabości
kruszy się ale że był mocny za długo

świątynia królowej matki tętni życiem
spadają płascy wojownicy nie patrząc w dół
zlatują bogi złożono w ofierze skrzydła fryzów
zmęczony koliber tnie dziobem przez powietrze

kamienieją pióra blakną antycznie
roztrzaskany marmur okruchy życia
między niebem i niebem jest ziemia
teraz wiem: ptacy umierają w locie

- - -

Chciałbym ukryć w dłoniach zderzenie światów. Piękne dźwięki i magiczność kontrastów. Tu już nie ma huśtawek, wahadeł, czy karuzel. Tu jest wieczne drganie cząstek, rezonans, kamerton. Szukam, wątpię i próbuję, myśląc czasem, czy narodzenie się było konieczne i dlaczego akurat wtedy, kiedy duchy wyłażą na wierzch.

∞

2011-10-11T07:56:00.009+02:00

Tęsknienia VI

i polecisz jak orły jak stado skrzydlatych lwów
taki już twój los twój palmowy liść
by blisko i daleko drzewem poznania szeptem
krzykiem chłodnym horyzontem

spalać się w locie tonący wraku
tak rzucone kości nie odwrócą natury
nie cofniesz się przed niczym na piędź na dwie
cegło w tym murze człowieku twardy

będą krzyczeli pluli mówili nie to nie
tak walcz noś sztandar nie zawiedź ojców
będą zarzucali sieci pretensji
weź nóż i podrzyj jakbyś otwierał brzuchy

ich brudne wnętrza milcz po prostu
zostaw banalne prawdy przy sobie chleb
wodę i wiatr nie wszystko można mniej wolno
szybko chodź za mną umrzemy ale

- - -

Rzucić świat, wziąć Cię i uciec, zostać drwalem. Wieczne uciekanie. Ginąca rasa. O poranku kilka łez jak kamienie, bo to jesień, jesień Miła, jesień kamiennych rąk.

∞

2011-09-14T00:32:00.007+02:00

Cholerny marazm. Jedynie pisać mi zostało, bo jak nie pisać, to co? To ze zmęczenia, tłumaczę sobie. To tylko zmęczenie, takie długie. Tuliłem w dłoni spadły liść, jak tuli się wróbla i czuje się jego ciepłe, pulsujące ciałko w złożonych skrzydłach. To jak mieć przyjaciela i nie mieć przyjaciela, ten liść, żółty spłowiały, suchy. Uleciał, chciał być szczęśliwy w kamiennym wietrze.

Śpiewa wiatr. Iskra płonie gdzieś jeszcze, deszczowa pochodnia. Spacery po ciemku, po omacku, czas czasów. Głowa bezwiednie opada jak ten liść. Wszystkie jesienie świata zamknięte w walizce tych kilku dni i nocy. Jest tak strasznie, nierzeczywiście. Oczy sęków patrzą na mnie z drewnianych mebli. Patrzą złym wzrokiem, takim, o którym można powiedzieć, że zabija. Gdyby mogły, to by krzyczały. Ja też.

Widzę rzeczy, których nie ma. Czuję zapachy nieistniejące. Czuję się poza wszystkim i gdyby nie to, że naskórek też mi się łuszczy, nie byłoby różnicy między fundamentalnymi wariantami bycia i nie bycia, bo byłoby wszystko jedno. Czarno-białe miasto z komiksu śpi. Tylko w jednym mieszkaniu, gdzieś, na końcu świata ktoś właśnie tłucze filiżankę pełną herbaty.

Szkoda tej herbaty.

∞

2011-09-08T23:30:00.006+02:00

wiśnie

przepraszam przecież wiesz krok w tył i żyje się dalej
żyje
no żyj nie przychodź dyskwalifikacja zanim

ale nie mów nie kończ jeszcze przyjdą po nas i rozliczą
nas
kaletnicy piekła będziemy zdobić kręgi lecz do tego czasu

nie mów ja wiem bywało różnie między dłońmi
różnie
teraz nieważne milcz ciszą cykadą traw mów tylko

przychodź czasem otwieraj usta i kieszenie
ust
wysyp wiśnie na dłoń zaciśnij pięść i na murze

jak gwoździem w drzewie wypisz wymaluj
my

- - -

Jesień o największej mocy jak dotąd, choć nie mam czterdziestu lat i połowy życia za sobą. Ludzie umierają na moich oczach, widzę rzeczy których nie powinienem widzieć. Spalona za oknem kartka, płomień akwarelowej pochodni w deszczu chłonął supernową. Silnym być, silnym tej jesieni, tego piekła deszczowego. Tęsknienia i niemoce.

∞

2011-09-08T02:16:00.009+02:00

odpływ

niebo łka tak krucho łamliwie
żegna się przyjdź do mnie przyjdź
choćby na sekundę minionych chwil

jest tak strasznie tartar roku otchłań
czas się żegnać ptacy przyjaciele
kwaśno na ulicach smażą powidła

jak kwiat śliwy gałązko jabłoni
nie mam wpływu koryto rzeki schodami
pod górę wodospadem nie może spaść

pod prąd na przekór imbir spala
pożar pożar ze schronu z
lemniskaty betonu pożar ktoś krzyczy

mijamy się na schodach sen jak ze snu
trudno uwierzyć palce oddalają się
góra dół rośnie dalej las

- - -

Muzyczny zgon. Jesień w pełni, na świecie dzieje się źle. Każdy może umrzeć dziś. Fundujemy sobie dźwiękowe iniekcje i suszone owoce, bo za mało zimnego metalu. Chodniki płoną we wrześniowym deszczu, cienie chodzą po ulicach. Bardzo onirycznie, bardzo niezdrowo, bardzo niebezpiecznie. Łatwo się poślizgnąć. Struna drga, daje siłę. Wszystko będzie jak najlepiej. Obiecuję. Tęsknię.

∞

2011-08-01T22:36:00.002+02:00

Har-Magedon

Sacrum i profanum: święty Paweł i Gaweł.
Nie ma kompromisów, kiedy piecze i kłuje.
Zatknij flagę wolności, rewolty, miłości
dokonanej szybko, bez kunsztu.

Każdy to ocean: płynie w nas światło nie prąd.
Studnia bez dna, tak nisko można upaść. Powiesz
zezwierzęcenie, ale nie trafisz w dziesiątkę
inną niż na tarczy zegara,

bo potrzeba nam wilków, kiedy orła dziobią
kruki, kiedy orła dziobią wrony, gdy sępy
nasze żrą wątroby. Spalone w locie ptaki
i ich samotnych gniazd trwanie.

Delfiny: kamienie wyrzucone przez fale
na brzeg. Z otwartymi brzuchami wędzą się już
kolejny dzień. Dzieci krzyczą, puszczają kaczki,
a wieloryb szuka powrotu.

Zagubiona pszczoła: cząstka wielkiej rozpaczy
umiera daleko od domu, już nie krzyczy.
Na chodnik spadł motyl jak śnieg. Pierwsza ofiara
tej wojny umiera po cichu.

- - -

Zatruta studnia. Ostatnio, jakoś mniej piszę. Nie wiem dlaczego, ale boję się, że boję się pisać, boję się słów. Jakby oplotły mnie jadowite żmije. Dawniej wystarczył dźwięk, inspirujący wers, myśl, widok, lub powidok. Dziś nie wystarcza. Teraz już nie. Głupio pisać o starzeniu się w tym wieku, nie licząc istoty tęczówek. Głupio o braku motywacji, a raczej wstyd. Głupio i o wstydzie mówić. Coś jak oplatająca rezygnacja, lub strach przed uwolnieniem siebie. Nawet nie ucieczka, ale zabawa sześciolatka w chowanego przed dorosłymi. A przecież nie tędy ja.

Ja przez okno uciekam z krzykiem.

∞

2011-07-02T02:42:00.007+02:00

I wlokę go. On wlecze mnie. Kałuże lśnią nam pod nogami.

I tęsknię, do tego lśnienia, co raduje oczy podczas wędrówki. Jutro znów sprzedam swoje ja w restauracji, jak tania dziwka, uśmiechając się, bo płacą. A z drugiej strony, będę miał możliwość służyć innym ludziom, jak nakazuje bushido. Odliczam czas do dnia, gdy opuszczę ten chwilowy zamtuz i będę czuł się bardziej nieskrępowany, będę mógł wyjść, gdy o tym pomyślę, wsiąść w pociąg, gdy podjedzie i wrócić, kiedy będzie pora, a nie gdy będzie odgórnie trzeba.

Marzę o Was, Lasy, tęsknię do Was, Góry, śnię Twoje fale, Wodo. Chcę iść, iść, by iść, nie by dojść. Tak wiele jeszcze muszę się nauczyć, każdy dzień jest próbą, jest treningiem. Trzeba nie lada spostrzegawczości, żeby to widzieć, nie lada cierpliwości, by spokojnie w tym wytrwać. Nie lada twardości, by nie zawładnęła człowiekiem nadwrażliwość. Tęsknię do miejsc w których nigdy nie byłem, a przynajmniej nie w tym wcieleniu. I nie chodzi o to, że trawa jest zieleńsza po drugiej stronie płotu. Gołoborza się nie zielenią, a połoniny płowieją. Zieleń mam tylko w oczach i w liściach drzew.

Od poetów i profetów znamy piętno Hamletów:

szaleństwo, paranoje, lirę, wariata zbroję,

uczucia jak naboje: światło, cisza i nastroje.

Tęskniące roje motyli w trującym kole.

Ptaki płoną w locie. To miasto jest za duszne, ten świat. Z tego zmęczenia nawet świtu brak. Chciałbym się znaleźć w dzikim sadzie, nie-rajskim ogrodzie, nie-rajsko pierwotnym. Gdzie w ciszy duma jest i lęk. Widzę, jak wypalają lasy, jak runą sosny, jak zdychają na brzegach wieloryby. Jak zbłąkana pszczoła umiera daleko, a drwale odchodzą do swych chat. I spalam się, ale nie wypalam, trwam w ogniu, obmyślam własną magię. Tęsknię do tego, czego nigdy nie miałem, czego nigdy nie znałem. I schnę, powoli, jak kora wierzby rzuconej nad potokiem.

My ludzie prości, wrażliwi na sny

będziemy pościć, latając jak ćmy.

Szukamy ideału, wiedząc o tym, że to nałóg

i śnimy sobie smacznie deliryczne sny,

myśląc czy kiedyś zacznie dla nas lepiej być.

Śnij tylko dobre sny, Kochana.

∞

2011-06-02T23:59:00.004+02:00

Tęsknisz do miejsc, w których nigdy nie byłeś. Do dźwięków, których nigdy nie słyszałeś. Do obrazów i przestrzeni niepoznanych przez Twoje zmysły. Do ścieżek, którymi nigdy nie chodziłeś, do nieba, pod którym nigdy nie spałeś, do ludzi twardych jak ziemia, z którymi nigdy nie zamieniłeś słowa. Do potoków, z których nigdy nie piłeś zimnej, górskiej wody, do sadów, z których nigdy nie ukradłeś jabłka.

Tęsknisz, Przyjacielu, do tego, czego nigdy nie miałeś.

Biją dzwony, słyszysz? Biją tak, że odciski na dłoniach pękają, że chmury pękają, by zjednać się z burzą. Byś zjednał się z burzą. Byś stanął pod bitwą powietrza, całował się w deszczu i łapał pioruny, albo klęczał i krzyczał grzmotem z tęsknoty wikinga za Valhallą. Jesteś metalem ciężkim i trudnym, synem ziemi, wiatru, wody i ognia. Niewolnikiem mgieł, dzieckiem bezdroży, potomkiem praojców, rzuconym na złą ziemię w złych czasach. Jesteś i będziesz wyklęty, Banito Ciszy.

Jesteśmy straceni, wszyscy, bo nie ma dla nas miejsca w gospodzie, ani w grocie, ani w stajni. Boimy się. Wciąż uciekamy. Przeklinamy szeptem, gdy widzimy piękno, wspinamy się na drzewa, gdy chcemy zobaczyć go więcej. Zgubiliśmy serca w górach. Dlatego one tam teraz, dlatego my tutaj uschnięci. Szukamy sedna w poezji słów, zbliżając się do prawdy bez ostatecznego rezultatu. Czekamy na Ragnarok jak na świt. Błądzimy po omacku. Nie ma już prawdziwych szaleńców i my też nimi nie jesteśmy. Śnimy sobie smacznie deliryczne sny, myśląc czy kiedyś zacznie dla nas lepiej być.

My, ucywilizowani Indianie, samotne wilki w podartych spodniach, krzyczymy.

∞

2011-05-17T03:07:00.005+02:00

Jest centrum maja. Tarot mógł być albo bardzo wyrafinowanym złym duchem, albo między prawdą a Bogiem. Czuję się oddzielony od dzisiejszej nocy bardziej niż dawniej, jakby odgradzająca mnie od nieba szyba wytyczała barierę nie do przełamania. Barierę między jaźnią, a światem, samotnością, a jej brakiem, przeszłością i przyszłością, transcendencją i przyziemnością, wreszcie nieskończonością i absolutnym dokonaniem.

Tu nie czuję zapachu maja, nie czuję nocnego koncertu cykad. Tu jest cicho, ale jakby martwo.

W samym środku nocy szukam oczyszczenia, szukam spokoju wieczności, momentu, gdzie kończy się gonitwa. Lecz ta oś dąży do nieskończoności.

Po prostu wstać, ubrać się i wyjść. Nie oglądać się za siebie, wziąć plecak i odejść w góry, będące bardziej yin niż yang. Znaleźć mistrza, sifu, przewodnika, zacząć nowe życie, prawdziwe, autentyczne, z dala od pragmatyzmu i braku sensu, szkół, upupiania, urabiania na papkę, rzeźbienia z gliny stworzenia ołowianych figurek systemu. Wstać i iść. Odnaleźć siebie, a wraz z sobą żywą nieśmiertelność. Zahaczając o północ, skierować się na południe i już na zawsze być szczęśliwym.

Wiesz, taki kuter...

∞

2011-05-10T22:07:00.003+02:00

Sapere Aude

Jest tak strasznie gorąco.
Strasznie.
Badając strukturę płótna farby i prawdy
czuje się ciarki (wiedza wymaga odwagi).

gdy rozum zawodzi bądź
odważny
moralizowali, lecz wtedy było łatwiej
wystarczyło wyjść z domu by nie musieć wracać.

gdy rozum śpi rodzą się
demony
moralizują, przestrzegają nas i teraz
cierpimy na bezsenność choć dusza pragnie snu.

Jest tak strasznie, zapalam
zapałkę
gaszę zapalam gaszę zapalam i gaszę
po raz trzeci, trąby cisza consummatum est.

∞

2011-05-09T01:52:00.012+02:00

Ziemia pachnie tak jak zawsze o tej porze roku, o tym maju. Pachnie nocą, niebem gwiazd, każdą świetlną impresją i jaśminową perfumą. Dziś coś pękło, rozsypały się karty tarota. Mam duszę, więc się duszę, więc wzbraniam się, ale nie mogę złapać oddechu, choć nie palę. Oby tylko nie skończyć jak Nemeczek, żeby nie zabudowali tego skrawka ziemi co krzyczy, że jeszcze jest czas.

Jeszcze odnajdziemy, przyjdzie do nas ten mistycyzm. Jeszcze z pokorą odbierzemy, albo arogancko wydrzemy światło, ciszę i to jedno, co rozdziera lepiej niż tysiąc damasceńskich szabli w dłoni któregoś z herosów dawnych baśni legend i bajek. Bezkres traw i szum drzew. Przestrzeń. Dziś nie pamiętam już nawet jak się trzyma pióro, jak się kładzie farbę i rzeźbi w glinie stworzenia, lecz przyjdzie dzień, gdy w noc zmieni się cień i znów staniemy się wolni.

A do tego czasu... Będziemy płakać, krzyczeć w sercach. Będziemy trochę bardziej smutni, tak jak dawniej. Znów staniemy na pustej plaży Friedricha, na Mont Blanc polskich Tatr, na wiejskiej drodze, pośród pustych stepów, gdzie cisza odbita echem uderza w struny duszy i gra Ólafura, a może Szopena. Ty stoisz nad smutną rzeką, bo już się zmierzcha i czas wracać do domu. Wracać jak zawsze o tej porze, z majowym zapachem w nozdrzach i cykaniem świerszczy w absolutnych uszach.

Żadnej nocy nie czułem tak jak tej. Sto kilometrów zniknęło na mikrosekundę, świat zawirował, kończyny ledwie trzymały się ciała, a ja migotałem w kilku miejscach naraz. Teraz siedzę i mam dłonie Santiago, wyciągam nimi sieci z herbaty i czuję jedność. Zostało mniej niż więcej. Kiedyś obudzę się i po prostu będziesz obok, wiem to. Kocham Cię bardziej, niż byłoby to rozsądne.

Nie umiem uciekać?

∞

2011-03-27T22:51:00.003+02:00

Ciebie nie ma już na wyciągnięcie oddechu, a Tiersen gra nadal.

Wszystko pachnie Tobą, jesteś tu wciąż, wszędzie. Nawet gdy piję z butelki, to tak jakbym całował Cię w usta.

Gdyby tak wysadzić w powietrze wszystkie szkoły i zacząć uczyć ludzi od początku, począwszy od tego, że najważniejsza jest Miłość, a dopiero później wszystko inne? Gdyby uczyć ich od nowa uprawiać ziemię i czynić ją sobie poddaną, tak jak sami potrafią być poddanymi własnych żądz, lęków i przyzwyczajeń? Gdyby.

Gdybyś po prostu mogła być tutaj i zatrzymać czas.

Kolejne najlepsze dwa dni świata.

Gilotyna drzwi się zatrzasnęła kolejny raz. Jesteśmy na półmetku, a może już za nim. Mam ciarki na myśl, że zostało już mniej, niż więcej. Jeszcze tyle piękna i trudu, których nie mogę doczekać się!

Twoja twarz przez szybę, niemy film.

Milczę, że milczysz. Milczymy, że się kochamy.

Ja patrzę, Ty znikasz za horyzontem.

A Tiersen gra nadal.

∞

2011-03-14T01:13:00.016+01:00

Kuchnia

Zawsze marzyłem o takiej kuchni gdzie
usiąść znaczy odlecieć. Mój Anioł ma
skrzydła z firanek pachnie świeżym chlebem
a za okno odlatuje na nitce
światła nawleczonej na sto igiełek

rannego chłodu. Gdzie usiąść i siedzieć przy
stole o świcie. Ja Ty i Niewidzialni.
Gdzie zza framugi wygląda zmarznięta raz
łapa niedźwiedzia raz skrzydło wieloryba.
Gdzie gonić psi ogon to gonić chimery.

Zawsze marzyłem o takich firankach
koronkach zwiewnych i białych, subtelnych
co słońce łapią i ciepło przykryją
by nikt oprócz nas nie widział nie wiedział
że Szemkel także ma swojego stróża.

* *

Przyjdzie czas, taki czas, że wszystko będzie inaczej. Będą się dziać rzeczy straszne, jak pisał Podsiadło, i znów staniemy się wolni. A teraz? A teraz nie tylko śnieg stopniał. Teraz wiosna idzie naprawdę. Teraz My idziemy. Upadałem i umierałem już tyle razy, że przyszedł czas, żeby zmartwychwstać, nawet jeśli bolą barki i boli kark. Małe dłonie w wielkich dłoniach, czyli dwa cudy Miłości w jednej przenośni. Kocham Cię. Dobranoc.

∞

2011-02-05T23:37:00.012+01:00

Nie będę odkrywczy, ale te godziny są jak tygodnie, a minuty jak dni. Ciebie nie ma, całujemy się, mam w głowie północny wiatr, Ciebie nie ma, tęsknimy. Trochę płaczemy, trochę uśmiechamy, lubię Cię, bo pijemy razem herbatę i jemy ciastka i Ciebie nie ma. Słuchamy muzyki, leżymy, wycieramy psu łapy, śmiejemy się i robimy dziwne miny, których nie zrozumie nikt poza nami. Ciebie nie ma. Biegam z Tobą na barana po domu i kradniemy galaretki z miski. Szykujesz mi kromkę chleba z masłem (świeżo upieczony, jeszcze stygnie forma), krzyczysz, szepczę, krzyczę, szepczesz. Pieczemy bułeczki z cynamonem i wspominamy. Mówimy do siebie dłońmi i spojrzeniami, to nasz sekretny język, o którym nikomu ani słowa. Budzimy się, Ciebie nie ma, jemy wspólne śniadanie i sprawdzamy rozkład jazdy. Wyszywamy swoje pomysły igłą, nitką i zmieniamy obiektywy. Uśmiechamy się, monotonizujemy klikaniem, wygłupiamy i szczerzymy zęby do słońca za chmurami.

Ciebie nie ma.

To nie wiosna. To tylko śnieg stopniał.

To wciąż brak słońca i zimowy sen.

Ciebie nie ma od peronu,

nawet pod poduszką,

nawet pod uszkiem

Tylko w nim - szept.

Echo szeptania.

Jaśminowy

zapach

czar

Wszędzie dobrze, ale z Tobą najlepiej

∞

2010-12-26T22:19:00.008+01:00

To jest mój milczący protest, bunt cichy jak step. Cisza jest silniejsza niż wszystkie dźwięki. Bo przeznaczeniem każdego hałasu jest wyczerpać się i zostać pochłoniętym przez ciszę. Dlatego będę milczał, tak jak Michał Anioł, gdy zobaczył własne, zniszczałe dzieło. Palce mam zimne, skute lodem jak korona świata. Nie ma kompromisów między białym i czarnym. Coś co jest czarne, nie może być dla kogoś białe, jak i biel nie może być komuś czernią. Jeśli komuś czerń jest bielą, to jest on obłąkańcem, bowiem pośród mroku będzie kroczył niby w glorii jasności, a złe będzie brał za dobre.

Rzeczywistość składa się z przeciwnych biegunów, jak magnes, kompleks Kobieta-Mężczyzna, jak kij o dwóch przeciwnych końcach, jak oś od minus- do plus-nieskończoności. Z tej perspektywy biel i czerń to dwie skrajne, przeciwne wartości tego samego pojęcia, z całą gamą kolorów pomiędzy sobą. Jak ciepło i zimno na termometrze, jak długość i krótkość na mierze. Jak hałas, który narasta z ciszy i cisza w którą przeradza się hałas pozostawiając nieraz coraz słabsze echo. Wedle tej miary nie ma znaczenia, która z wartości danego pojęcia jest wyższa, bogatsza, lepsza.

Siedzieli na ławce. Nagle jedno z nich wstało i zaczęło biec za znanym z widzenia przechodniem. Siedząca wciąż postać chciała krzyknąć, zatrzymać głosem, chwycić dłonią, ale coś zdusiło dźwięki w gardle, które zaciskało się duszone niewidzialną ręką. Siedzi tak po dziś dzień i z niepokojem ogląda przed sobą bieg w tę i z powrotem. Czasem poczęstuje szklanką wody, połamany ludzik z wiarą we wszystko.

∞

2010-12-23T14:10:00.006+01:00

Bóg

Odtworzone na szybie autobusu kwiaty
to lato bez tchu.
Chwytasz kłos - dłoń staje się kłosem.
Na nic ci rękawiczki z rodzicielskich żył i potu,
na nic płaszcz, czapka, buty.
Jestem im wdzięczny, to jasne,
ale zawsze szuka się jakiegoś ale
żeby napisać wiersz,
żeby napisać dzień,
zimę następną pomiędzy ostatnią a kolejną.

odtworzone na szybie kwiaty
ach te kwiaty
kocha nie kocha i inne cuda wianki z płatków
mrozu. Ani z lodu nie zerwiesz płatka, ani w dłoni nie
znajdziesz czucia. I jak tu głaskać po policzku
zmrożonym jak syberyjska ziemia?

Ale kwiaty, te kwiaty...
Bez względu na nich, na mnie i na ciebie,
bez względu na to czy świat umrze,
nawet bez względu na wszystko z wyjątkiem Jednego
(to zbyt ważne, by pomijać w rozważaniach),
bez względu na to
Ktoś te kwiaty tu m u s i a ł posadzić.

( linia 71 2.12.10 )

- - -

Płeć

Woda kapie rytmicznym stukotem
jak lokomotywa, pożar, albo
defilada totalitarnych czuć
wbijana dzieciom do główek młotem
Chłopczyku bij, a ty dziewczynko kuś.

To jest dychotomia odwieczna, choć
nie o papierosach. Równie dawno
to spisano. Już w Pierwszej Regule
naznaczono nas naiwnością boś
dała się skusić. Ja też bym uległ.

Jestem jak ten drewniany surowy
stół. Jak podłoga, głaz - rzeczą jawną.
Ty zaś bardziej skrzypce, wiolonczela,
włosy - ciepłe dźwięki rosną z głowy.
Ja - prosta i zimna karabela.

Jesteśmy terrorystami, wszyscy.
Niszczymy się nim serca nam skradną.
Dwa przeciwne bieguny tej wojny,
dwa bezkompromisy. Świat się zniszczy
sam, a my? My wciąż będziemy wolni.

Ten wiersz jest o miłosnej historii
w której rozumem ogień zawładnął.
Będziemy wciąż, choć wiatr zniszczy kości,
i będziemy swoją w wiecznej glorii
toczyć bitwę w gonitwie Jedności.

6.12.10

∞

2010-12-17T00:27:00.003+01:00

Oj coś leniwa mi się kiwa.

Gałązko Jabłoni
z nocy zimowych
nic mnie nie broni
prócz mowy.

Głogowa Gałązko
cała w czerwieni
policzków wstążką
rumienisz.

Choć mróz okiennice
oszronił w wiosnę.
to Cię nie widzę
radosnej.

Bo nie widzę wcale
skrytej daleko
i jeszcze dalej
za rzeką.

A dziś gdy tęsknoty
nieziemskie arie
mruczą jak koty
mam chandrę.

∞

2010-11-23T02:20:00.012+01:00

Miejskie Zoo

Fusy są jak puszcza. Mgli się przy latarniach
miejskich morskich i wilczych.
Wiesz, gdy idę ulicą to nieraz myślę sobie
jestem łowcą miejskich snów
marzeń i lęków. Szczerzę kły i wilcze ronię łzy.
To jakby płakał golem, tak rodzą się ranne mgły
Po prostu z kłosów rzęs.

Pantera nic nie powie niezapytana. To jej
koci przywilej – ślady
zostawiać czasem w skórze
a czasem w sypkim śniegu.

W domu bawić się włóczką,
wlepiać błagalnie żółte
ślepia, gdy przywiązują
do łapek worki z piaskiem.

Mówili, żebym głupi
sierściuch tyle nie mruczał
to nie mruczę, gdy gonię
ogon jak uroboros.

∞

2010-11-20T01:18:00.004+01:00

o mores

Gdybym nie był dobrze wychowany
to pewnie nigdy byśmy się nie poznali.
To być może igły zapijałbym
spirytusem, strachem, whisky, wódką.

Sinieje niebo, księżyc wstaje i
się dopełnia. Sinieją blizny na
zmarzniętych kłykciach i gdyby nie to

to pewnie paliłbym teraz szluga
za oknem, myśląc która następna

kobieta, godzina, czy ofiara.

Ale jestem dobrze wychowany.
Jeśli zaś idzie o ofiary to

tylko kościelne, godziny szczytu,
a kobiety jednej chcę do końca.
Nie palę, nie piję, nie istnieję.

Pewnie zabijanie i niszczenie
byłoby dla mnie rzemiosłem tak jak
decoupage. Ale tylko wtedy
gdybym nie był dobrze wychowany.

∞

2010-11-14T17:36:00.011+01:00

Ja, Twój Anioł Stróż, ciut nieudany, te postrzępione kogucie skrzydła i zimne, żołnierskie dłonie. Mam blizny na kolanach i rękach oraz posiniaczoną, młodą twarz. Aureolę jakby przekrzywioną, z której odpada złoty brokat, tak, że zostawiam za sobą błyszczącą ścieżkę ze złotych okruszków, niczym Jaś z Małgosią. Nie śpię, bo mi nie wolno. Nie jem, bo nie czuję głodu. Czasem oddycham, gdy widzę, że już dobrze.

Ja, wierny kundel, kopnięty prosto w twarz, z rozciętą grdyką trwam. Powtarzam sobie 'Ja, Anioł Stróż. Ja, Twój Anioł Stróż'. Wiem, że mi nie wolno. Pozwalam Ci skubać swoje skrzydła. Kiedyś z tych piór powstanie album, ale do tego czasu jest blisko-daleko. Możesz zdjąć ze mnie osmolone szaty, jestem trochę jak Szemkel. Możesz odkręcić z łopatek skrzydło lewe i skrzydło prawe. Widzisz? Nędzna karykatura, jak groteska wyłysiałego niedźwiedzia, albo pantery-albinosa.

Ja, pan nikt, ten co go nie ma, gdy jest i co powinien być zawsze. Chwila wyrwana światu, wektor wskazówek zatrzymanych na materiale światłoczułym, migotanie lampionów, skulone na podłodze mokre niezbyt-wiele.

To wszystko nic.

A to coś wszystko:

Ja-My.

My Świat.

My obietnica.

My kocham Cię.

My i łość.

Ja, Anioł Stróż.

Ja głupi.

Ja, Anioł Stróż.

Przepraszam.

Fyrsta

∞

2010-10-31T18:32:00.008+01:00

Zioła

Zatapiamy się w sobie
jak w Mare Tenebrarum.
Ja egzul i ty także
zbyt dobra. Stary numer.

Zaciśnięci w narożnik
w grzejnik w siebie szukamy
szalupy między skórą
starca i z alabastru.

Giniemy. Który już raz
nie wiem. Gilotyna drzwi
zapadła. Głowę za burtą
zalewa słone morze.

Pozostał mi po Tobie
bukiet jeno, co sam go
zerwałem. Jesienny, Twój,
z suchych traw głogu i mnie.

Pachnie ziołami, tak jak
lubisz. Palą już liście, to
ta pora roku, gdy nie
chcę widzieć jak horyzont

porywa Cię znów,
widzieć, gdy odjeżdżasz, lecz
Wszyscy Święci wstaliby
gdyby można inaczej.

∞

2010-09-09T00:58:00.008+02:00

Prikaz

Jesień jest z ognia a życie z wody. To wyjaśnia
dlaczego chodniki płoną we wrześniowym deszczu.
Przez ostatnie dni wyczekiwałem jej przybycia.
Przyjdzie tylko na chwilę - mówili - i zostawi
śluz na powierzchni miasta.

Jesień jest z ognia a życie z wody. Powtarzam jak
mantrę, jak tę dziesiątkę różańca w środku nocy.
Dźwigam malutki drewniany krzyżyk na rzemyku.
Potykam się już drugi wieczór. Płaczcie nad sobą,
gałązki drzewa Jezus.

Jesień jest z ognia a życie z wody. Rodzimy się
więc w porze deszczowej, a giniemy na pustyni
i zawsze po zmroku. Toczy nas malaria, to stąd
wszystko smakuje chininą, potem, łzami i krwią
z rozdrapanych starych ran.

Jesień jest z ognia a życie z wody. Ta nostalgia
pali mnie tak jak tysiące stosów dla niewiernych
żon i mężów. Trzeba pamiętać stare prawdy, ale
nie pokrywać ich kurzem tradycji. Trzeba płakać,
gryźć i zgrzytać. Trzeba iść.

∞

2010-08-31T22:24:00.009+02:00

Wrzesień

Od progu czuć powidła. Sień pachnie gdy zdajesz sobie sprawę
z bycia oprawcą wolności. Idzie jesień idziesz i idą chłodne noce.
Sień pachnie, a wieczór słotny jak co roku o tej porze. Kompoty się
zepsuły, zaprawy pokrył całun pleśni. Niebo spada na ziemię
po autostradzie twarzy i nie tak letnim parasolu. Banalnie - rzekłbyś.
To przykre - znów z każdym krokiem wdeptujesz się w glebę
jak w kopny śnieg.

∞

2010-08-17T02:51:00.007+02:00

- Czym jest droga?
- Idź!
- Co to jest droga?
- Kroczę nią

Nie zrozumiesz.

Wiele ma imion i wiele znaczeń, lecz jedną duszę, istotę, centrum.

Możesz przejść tysiące kroków i nigdy tego nie poczuć. Możesz zwiedzić tysiąc miejsc i nigdy nie zobaczyć ich w prawdziwym świetle. Możesz zrobić tysiące zdjęć i nigdy nie uchwycić pięknej chwili.

A wystarczy jeden krok, jeden krajobraz, jedno naciśnięcie spustu migawki i świat stanie przed Tobą, gotowy by ukazać Ci całe swoje piękno. Ta stara taoistyczna mądrość tylko pozornie nie ma sensu. Od chwili, gdy zaczyna się rozumieć powyższe wersy budzi się w człowieku pragnienie. Budzi się czucie. Wystarczy już tylko zrobić jeden, pierwszy krok, zobaczyć krajobraz, zrobić pierwsze zdjęcie. Gdy się zrozumie, nie będzie liczył się cel. Będzie liczyła się chwila. Droga.

Wędrówka.

www.WĘDROWISKO.blogspot.com

∞

2010-08-01T00:35:00.010+02:00

licytacja

trzydzieści srebrników za trzydzieści trzy
lata boskości
po raz pierwszy
po raz drugi
po raz trzeci
upada

sznur za krzyż zawiśnięcie za zawiśnięcie i zawiść
przybity Prometeusz poi dziób sępiej włóczni żeby
spragnionych napoić i głodnych nakarmić
wątrobą a jeśli w pierwszych wiekach wygrali
ślepi obrońcy projektanci reguł i czciciele dogmatów
to wyjętym z rany gwoździem sami wydrapiemy na murze
całą naszą i waszą miłość

- - -

Z mitologii upadku

niszczysz pięści o ścianę
lewa lewa prawa raz
chcesz wyjścia Tezeuszu
po linii prostej łatwo

ile razy jako Nikt
pokazałeś kim jesteś
i kim jesteś naprawdę
stając pomiędzy sobą

a opuszczonym światem
lewa lewa prawa raz
mur runął jak symbole
Berlin Jerycho Babel

pierwsza na tysiąc - ściana
biegniesz do celu albo
grasz fugę moll nad fatum
szybciej Minotaur czyha

prędzej bo nie wolno ci
zmieniać fabuły drogi
powiesić się na nici
przestać zawieść siebie ją

ją siebie zawieźć ponad
Styks niepewności Hades
Chaos w palcach harfiarzy
Ragnarök w tobie toczy
pospolity symbol
Syzyf

- - -

Przepojenie

Trzeba upaść
Trzeba opaść
Na opak
stawać się stawać się stawać
każdym miejscem strutym światem
dnem butelki startym pojęciem
jak blat kuchennego stołu z uporem i sumiennością
wytrzymujący napór noża i widelca
wszystko jest dla ludzi to też trzeba można bo nic złego
mówili

mówili też na opak a ty rozdarty między
światem a jego brakiem
nimi sobą
niebem piachem
bogiem niebogiem
myślałeś że masz na tyle silną wolę
by zostać z astrologami jednym światłem

Błąd systemu
Zwymiotowałeś siebie światło i opuszczony świat

∞

2010-07-24T21:18:00.004+02:00

Tworzywo

Jak niebo i ziemia zapadamy się w siebie
przeciwne bieguny hermetycznego świata
tajemnic legend i starych mistrzów pełnych
wiedzy zamkniętej dla algorytmu śpiących
królewien i pijanych książąt

Tęczówka drze skórę ja sztyletem drę chmury
tak powstają przestrzeń światło i to jedno co
rozdziera lepiej niż tysiąc damasceńskich
szabli w dłoni któregoś z herosów dawnych
baśni: bezkres i szum traw: cisza

Stary świat tętni w żyłach nielicznych i szarych
ludzi w bohaterach codzienności bez pereł
ale z pełnią władzy przywilejem siebie
swobodą decyzji o skończeniu świata
w kolejnej zmyślonej historii

- - -

Chmury pełzną niebem zostawiając za sobą śluz melancholii. A że lecą szybko toteż dużo materiału się akumuluje. Dawno nie pisałem z siebie. Nastrajam się do częstotliwości drgania piasku na górskich szlakach. Nie każcie mi tłumaczyć swoich wierszy. Mniejszy wstyd czułbym mając się obnażyć. Chyba trochę boję się którejś cząstki siebie, bo nie do końca ją rozumiem. Albo wcale. Góry powitają mnie słotą. Jakże islandzko.

∞

2010-03-22T04:27:00.004+01:00

Nadejdź, Kochanko odrodzeniowych cykli natury i świata. Przywitałem Cię przecież. Przywitaliśmy Cię we dwoje. Nie we dwóch, ale we dwoje. I najpiękniejsze było to przywitanie, tematem na dzieło stać się powinno i pozostawić po sobie ślad widoczny na skórze, lepiej w pamięci trwały i nie-do-za-po-mnie-nia, ale do zatracenia w Tobie, Wijosno, w sobie nawzajem. Powinno, więc pozostawiło.

I stała się Cisza.

Dwuczłonowa wiosna. Dwuznaczeniowa. Disemantyczna. Nowa, z akcentem na A. Największym na A akcentem i zawsze, którego słowa nie powinno się nadużywać wedle racjonalnych przesłanek, ale ja wierzę w niewidzialne struktury i predestynację. Styczniowe jeszcze Deus Ex Machina ujęło mnie chwytając w swe piękne dłonie i rzucając w odległą moim standardom północ, bym pół nocy mógł spędzić dziś, wczoraj i jutro do momentu, gdy struna harmonii oddzieli świat dzisiejszy od kiedysiejszego, na siedzeniu i patrzeniu w rewers moich powiek. Struna postawi na osi iluzji czasu zatartą granicę w słowie zawsze, na zawsze, by można było rozpoznać szczęście odległe od szczęścia na wyciągnięcie oddechu.

I stanie się Światło.

Poprawiłem kolory. Tym drobnym gestem, zapraszam Cię, Wiosno, do mnie. Nie dajesz mi cieszyć się zapachem kwiatów, chowając słońce wciąż w swojej malutkiej torebeczce z chmur i horyzontu. Ale wiem, że to tylko kwestia czasu. Kwestia czasu, czyli kwestionowanie czasu. Bo czasu nie ma. Bo go nie mam i bo nie istnieje. Bo nie istnieje on, nie ja, nie było tam ę. Lubię noce, których nie mam, bo ukradł mi je czas, więc nie istnieją one ani on i tylko ona jako ten zapach, smak i gama zmysłów nieempirycznych i ja, jako ten receptor, co jest słowem ostrym i niedelikatnym, nie pasującym nawet. I tylko my, co jest słowem złączonym i jednością dwóch słów brzmiących szeptem jak górskie echo, co jest jedynym hałasem który jest ciszą.

I stało się Wszystko.

Goethe byłby dumny, wypełniłem... Wypełniliśmy jego ostatnią wolę. I będziemy trwać, my pochodnie pochodu dwojga dusz, manifestacji miejskiej miasta niewiadomego. Niewidzialnego. Wiatru pojęć. Miałem ochotę, skumulowaną jak ziarno wszystkiego przed wielkim wybuchem, by przelać z siebie litry liter, a ochota ta włożyła w moje palce łatwość przekazywania myśli mimo braku czystości umysłu nocną, w lecie rzekłbyś poranną, porą. Romantycznie, rzekłbym, gdyby rzeka myśli swym prądem porwała mnie w kierunku ujścia każdej polskiej rzeki.

I stałaby się Wiosna.

Jest najpiękniej. Dążymy do plus nieskończoności, stanowiąc odrębny moment w boskim równaniu wszystkiego. I niech tak będzie, bo inaczej już nie może być. I wie My o tym, tak teraz jak i na wieki wieków.

Amen.

∞

2010-02-14T00:46:00.003+01:00

Wapno

przestrzeń wypełnia się czymś
na kształt szumiącej ciszy

cisza jest napięcie struny
gotowość rezonansowego pudełka
brzmienie wichrów niepoznanych
islandzkich wulkanów
i czas

który istnieje nie do końca
bo gdy rozważyć istotę wskazówek
widzimy tylko zmienną materii
zahaczającą ducha
w swej naturze constans

dobrze
to powiedz to nam co nieśliśmy śmierć
kończyliśmy czas a teraz
nasz czas kończy nas
i nie mamy czasu
sypiemy tylko szpadel góra dwa
bo jeszcze ściany trzeba wybielić
i drzewa gdy już skończy się to
co na dziś kończy się od półwiecza

∞

2010-02-06T04:00:00.017+01:00

Świat to hałas i nawet teraz ktoś strzela. "Czy to była kula, synku, czy to serce pękło?" Trzeba odnaleźć swoją Samotnię.

Co jest 'Samotnia'?

Samotnia jest wszystko. Samotnia jest dobro i jest dobra. Samotnia jest rosnąca trawa i rosa. Samotnia jest kosmos rodzaju żeńskiego i nie ma tu przypadku, tak jak nie ma go na całym horyzoncie zdarzeń, ani po żadnej jego stronie. Samotnia nie zawsze oznacza samotność i ma wiele przestrzeni, zawiera w sobie głębsze poczucie koherencji niż świat materii, i przedłużenie gatunku. To zgoda na samotność nagrodzona spędzeniem jej z poczuciem absolutu lub duchem stanowiącym z nami kompleks jak antygen-przeciwciało. To suma wyrzeczeń zwrócona zgodnie z zasadą działania wszechświata. To staro-indiańskie tęsknoty do Wielkiego Ducha - bezosobowej siły sprawczej i szum potoku. Samotnia to nostalgia za pierwotną naturą. Za Człowiekiem pisanym z dużej litery. Człowiekiem, dla którego czas nie istniał, był iluzją równą tej, jaką dziś jest kiedyś i jaką kiedyś będzie dzisiaj. Samotnia to po prostu bardzo ładne słowo o bardzo dużym i równie ładnym znaczeniu.

Znalazłem.

P.S.

Aktualizacja wideo. Zapraszam: www.ajvid.blogspot.com

∞

2010-01-30T02:29:00.009+01:00

12:37 Opalenica-Poznań

Zimno-niebieski krajobraz popołudnia i cisza typowa dla małomiejskich peronów. Biel znaczy przestrzeń. Linie trakcyjne milcząco obwieszczają nieskończony horyzont zdarzeń i nawet dobre z natury światło dnia jest natarczywe, kiedy przedziera się przez arktyczne masy powietrza. Granica między niebem i ziemią zaciera się. Wiatr gęstnieje wymieszany z dymem, bo jakiś skurwiel ogrzewa swoją rodzinę odpadami. To miasteczko jest za małe dla tylu kominów, dla tylu nałogowych palaczy. Dwunasta: trzydzieści siedem. Po szynach na stare śmieci.

∞

2010-01-03T23:27:00.007+01:00

Zima

Nie ma wydartych pojęć: cisza, światło, bóg pisany z wielkiej litery. Gra współczesny walc i on też jest symbolem; zimowym zbiegiem okoliczności uciekającym od niewiadomej w absolutnym równaniu, które przecież nie istnieje bez ludzkich wartości: domu, drzew, wróbli i placu. Ani bez tego chłopca, co pochyla się do pocałunku jak do muszki karabinu o zimnych, czerwonych policzkach stali i drucianych błąd włosach.
Naciska zmysłowo spust.
Jest rano, z placu odlatują ptaki. Miejski szabrownik wciąż zmaga się z wózkiem, zimą i porcelanową zamiecią.

Oto Waltz

∞

2009-12-07T01:32:00.005+01:00

pneuma

nie unikniesz tego co
nieuniknione przecież
Syrach powiedział dawno
księżyc będzie latarnią
obozową wojska na
wysokościach
ze starych skał i kurzu

nie unikniesz tego co
nieuniknione chociaż
wiesz co na ciebie czeka
lot stalowym ikarem
ale nie spadniesz w morze
gorzej
wylądujesz spokojnie

wiesz także że tam piekło
znaczy piękno a człowiek
drży na samym końcu
artykułów potrzeby
pierwszej bo powtarzalna
pamięć stali
zawiera wszystkich ludzi

zwłaszcza tych którzy bardzo
potrzebowali jego
miłosierdzia bo to im
odmówiono mogiły
za to że stali z wolą
ze stali
gdzieś pomiędzy tobą a

horyzontem tak jak ty
kiedy będą spadały
gwiazdy wtedy ktoś krzyknie
do schronu ukryjesz się
w lemniskacie betonu
wymiotując
całe swoje yin i yang

nie unikniesz tego co
nieuniknione chociaż
wiesz że pod obcym niebem
na obcym piachu przyjdzie
zmagać się z obcym bogiem
sobą
i opuszczonym światem

∞

2009-11-29T23:02:00.008+01:00

moja piosnka

pal licho osiem godzin życia za
dziękuję perłowe a sztuczne
za grosze
klejnoty władzy
serca małży

żeby chociaż uśmiech przejrzysty
przelotny jak mówią
w czasie dążący do zera
nie-constans

pal licho blaski
tęczowe bierności
diamentowe idee

żeby chociaż wszystek
ogniska żaru ciepła słońca
wypalił znamię
znak gorąca
skrzydlate słowo powstańców
hymn zachodzących orłów
białych kruków z wyboru i marginesu

spal licho ślepców
prześmiewców chleba powszedniego
faryzejski ruch ust doklejonych
do kraju tego gdzie
tęskno byłoby mi panie
za kruszyną przydrożnej wierzby
i medalem dziada na wiejskim nagrobku

- - -

Francuskie klawisze

Bezmiar mi ucieka. Choć z drugiej strony, prawdziwej siły, prawdziwej mocy nie widać, dlatego strzeżcie się płaczących gdy obnażają żelazną rękę. Niech już będzie za kilka lat, żebym mógł wreszcie powiedzieć jak te lata szybko minęły. Młodość ma swoje prawa, ale kodeks lat nastu jest dziurawy i zalany winem, jak mi się zdaje. Chciałbym kresy. Chciałbym spokój. Chciałbym brak czasu, w znaczeniu braku jego definicji, a nie braku jego już zdefiniowanego. Chciałbym zamieszkać gdzieś u wschodu, albo na stepach, albo w lesie, albo w górach. Albo na wyspie. Do czasu przejedzenia się, chciałbym spełnić islandzkie marzenia z kimś drugim, zamiast z osobą trzecią.

I czuję lekki niepokój na szyi, imaginując sobie oddech.

∞

2009-11-09T00:41:00.010+01:00

zawał miasta

parapety na
przedmieściach milczą
w deszczu

przecinając
główne aorty miasta
da się zauważyć
skrzepy rtęci
tłuszczu i blachy

spektakl refleksów
samopowtarzalny stan
przedzawałowy
miejskiej tkanki
w późnym wieku dnia i roku

zator świateł
na mokrym asfalcie
żółte i czerwone liście
mieszkające w karoseriach
mieszają blaski w huragany
jest wir
rdzawa iluzja
i nic nie ma na prawdę
oprócz chyba
tych wskazówek
dzielących tarczę świata na
autobus
i mnie

- - -

Przystanek linii 71 przy Zamku. Niedawno czekając tam, zauważyłem człowieka stojącego przy fontannie w Parku Mickiewicza. Wiatr był lekki, a człowiek stary. Do tego trochę zapuszczony, w jednej dłoni trzymał foliową torbę i dętkę do koła od roweru. Stał twarzą do tej fontanny. I stał. I ja też stałem i patrzyłem. A on stał wciąż nieruchomo. I w nim była magia. W takich sytuacjach jest bóg. Ten człowiek przypomniał mi o życiu w trybie slow. Mimo wszystko warto pieprznąć coś co 'koniecznie trzeba zrobić na wczoraj' i stanąć sobie przy fontannie, która strzela wodą na kilkanaście metrów w górę i poczuć jak drobne, niewidzialne kropelki orzeźwiają twarz.

Nadjechał 71, zasnąłem i zapomniałem o tym, że jestem zmęczony, że muszę pilnować plecaka, kiedy mam wysiąść, jak mam na imię. I o panu też i życiu w slow-mod też i o wszystkim. Sen to taka mała śmierć. Nic się nie wie, dopóki się człowiek nie obudzi. Dobrze byłoby spać cały czas. W pewnym układzie odniesienia, właśnie śpimy.

∞

2009-09-28T21:12:00.008+02:00

Świat zasad prostych runął.

Nie jesteś kosmosem. Jesteś częścią kosmosu. Pieprzonym roztoczem gdzieś w bezkresnej przestrzeni. Jesteś małym, maleńkim człowieczkiem. Spójrz na monitor. Jesteś większy od niego. Wszystkie twoje użyteczne przedmioty, długopisy, łyżeczki, notesy, są zaprojektowane w takiej skali, żebyś mógł łatwo ich używać, więc zwykle są małe, często mieszczą się w dłoni. Niektórym to nie wystarcza, więc budują sobie ogromne konstrukcje, bo mają dość maleńkich przedmiotów. Zmieniając skalę swoich przedmiotów, chcą zmienić swoją skalę. Chcą być wielcy jak te konstrukcje. Ziemia jest wielka, my jesteśmy mali. My mamy być użyteczni dla Ziemi, nie na odwrót. Mamy być użytecznym narzędziem w rękach kosmosu, bo w takiej skali nas zaprojektowano.

I to jest właśnie constans.

I dlatego nie widzę nic dobrego w definicyjnym systemie zachodniego społeczeństwa. Chyba mam zbyt bujną wyobraźnię i zbyt obrazowo funkcjonuje moja głowa, żeby móc się tutaj odnaleźć. Wolałbym iść na pole, step, łąkę, polanę i gonić cykady, niż iść gonić się ze szczurami gdziekolwiek. Temat rzeka, uformowany dawno, wciąż podejmowany i już nawet smak wody z tej rzeki spowszedniał. Ach, jakże się cieszę, że dane mi było choć chwilę w życiu wędrować. Krótka to chwila, ale wtedy przekroczyłem zwyczajny rodzaj poznania i byłem permanentnie wolny. A teraz?

Jak każdy Ikar spadłem na pysk.

Spaliłeś La Manche, Sancho.

Zerwałeś Kwiaty Zła.

∞

2009-09-19T23:59:00.005+02:00

Nokturn I

kończy się wcześniej niż zwykle
bo coś w środku nie działa
jakaś zębatka
bo w środku jeśli chodzi o zęby
to w snach owszem
wypadają
i pytam wtedy siebie
ubi sunt

zjawia się wcześniej niż zwykle
z lunarnym sierpem rżnie kłosy dnia
córa chaosu
pługiem rydwanu gotuje niebo i
sieje gwiazdy jakby
rzucała
        polarne siekacze
              trzonowce niedźwiedzia
                     kły zodiaków

cały naszyjnik kłów

światłu na dobranoc

∞

2009-09-08T23:18:00.006+02:00

Z Jacka Podsiadły:

Jeszcze przyjdzie tu po nas anioł z powietrzną trąbą.
Sprawi, że pewnego pięknego dnia wypierdolą nas z pracy.
Zabiorą nam mieszkania.
Odejdą od nas żony.
Będą się dziać rzeczy straszne.
I znów staniemy się wolni.

Jedna z chwil, w których powinienem wziąć tobołek i wyjść. Znów potrzebuję sobie zrobić czystkę, jak w górach. Ludzie na mnie źle działają. Zbyt często się chowam, a później zapominam gdzie, i muszę od nowa szukać. Wolności, powolności i się.
Przewróciłem się o belkę we własnym oku.

jabłko

Sny mamy na ogół normalne.
śpimy zimowo,
spokojnie.

Nieraz budzę się,

kiedy przychodzisz,
przychodzi najwyższy czas
i nie ma już czasu.

Rachunki wiszą wszędzie:
gaz, woda, sumienie, prąd.
I trzeba zapłacić.

Odarci z przecinków i kropek wyliczamy
sobie wszystko, co do jednego żebra.

Kochanie, a smakowało Ci jabłko?

∞

2009-08-25T00:08:00.027+02:00

całopalenie

mogę dać wszystko
bo nie mam nic
prócz światła

mogę ciszę
bo świat to hałas
i nawet teraz jakaś
bomba wybucha za oknem

mogę wiatr
bo jest sprawiedliwym
nauczycielem pokory dachów i lasów

mogę to miejsce
bo nie da się tu
dotrzeć ale można
schronić płomień świecy
(by zamieszkać)

mogę rozpalić ognisko
bo mało prawdziwego światła
a przecież z jednej iskry wyrasta
pień ognia
gdy dwoje ogrodników uwierzy w nasiono

(Karpacz, lipiec 2009)

∞

2009-08-21T23:08:00.016+02:00

Księżyc i Kruki.

Śmierć.

Tylu ludzi dąży tylko do Niej, bo brak im wyobraźni, by dojść do wniosku, że to tylko moment między kolejnym życiem. Każdy koniec jest początkiem, wedle zasady 'jak na górze, tak na dole, jak na dole, tak i na górze.' Każdy koniec, grań, ostatek, jest tylko momentem na osi życia, po którym następuje jakaś inauguracja. Gdy kończy się zła chwila, zaczyna się dobra. Czy też, gdy zaczyna się dobra kończy się zła. Wyobraźmy sobie prostą naszego życia, ciąg przyczynowo skutkowy, a na nim małe fragmenty. Powiedzmy - tracimy pracę. Jest to pewien koniec. Ale jest to też początek czegoś innego - zaczynamy szukać nowej - przykładowo. Kończymy edukację, tym samym zaczynając 'dorosłe' życie. (Tak, tak, człowiek uczy się całe życie, mam tu na myśli edukacje w znaczeniu 'prawnym'). I tak dalej. Rodzimy się, kończymy coś, co było przed narodzinami i zaczynamy życie. Umieramy, kończąc tym samym życie jakie znamy i zaczynamy coś niepoznanego. Koniec jest nierozerwalnie związany z początkiem. Bez jednego drugie nie ma prawa istnieć. Jak ciepło i zimno. Jak głośno i cicho. Jak ciężko i lekko. Jak dobro i zło. Tak życie i śmierć.

Nie bez przyczyny Ozyrys był Panem nie tylko śmierci, ale i życia.

Oczywiście, przykładowo, w świadomości samurajów, śmierć była jednym z celów nie było większego honoru niż umrzeć dla władcy. Ludzie wschodu potrafili umierać, czyniąc śmierć piękną, pisząc przed śmiercią haiku na pożegnanie. Lub spisywali je wcześniej, uzupełniali, poprawiali przez całe życie, gdy się rozwijali i oczekiwali na 'koniec'.

Choć nasi kontynentalni nordyccy wojowie, też oswoili się z myślą o końcu, a śmierć w bitwie była najlepszym uwieńczeniem żywota.

Za wschodem przemawia stos, ukazany w Śmierci Sardanapala spod pędzla Eugene Delacroix [nie umiem tego odmienić]:

Śmierć fascynowała ludzi.

Kojarzy się z nocą.

A noc umie być piękna.

Ludzie boją się śmierci, boją się o Niej myśleć, co dopiero mówić.

Pewnie dawniej też tak było, a wymienione przypadki, to odosobnione wyjątki.

A może nie.

Tak czy inaczej wielu czeka nań i bez emocji twierdzi, że to ich cel, bo innego nie mają, z biegiem lat coraz bardziej pokorniejąc i zdając sobie sprawę, że to już niedługo, że to już bliżej niż dalej, że już niedługo pochłonie ich pustka.

Chyba trochę im współczuję.

Chyba trochę dążę do tego, by jak każe bushido, w każdej chwili być gotowym na przyjście. Więc nie marnujmy cennych chwil i starajmy się je przeżyć jak najpełniej, ze świadomością, że za kilka ruchów wskazówek, kto wie co się stanie.

Wystarczy się trochę oswoić z Nocą.

A Noc potrafi być piękna.

Cholernie.

Noc potrafi być piękna.

Noc jest rodzaju żeńskiego.

∞

2009-08-07T03:01:00.015+02:00

Szuranie, sznurowanie.

Dwa pełne dni wytchnienia przed plenerem, oczekiwanym przez rok. A ja nie mam ochoty malować. Tzn. mam, ale to coś jakby bardzo mglisty brak motywacji, trudno ująć.

Dawniej miałem zwyczaj opisywać bałagan na biurku. To bardzo dużo mówi o człowieku, zauważyłem. Jakąś 'terapię biurkową' można by opatentować, czy coś.

Ale nie tym razem.

Znalazłem lato w sierpniowym mocnym słońcu, takim co jeszcze nie zachodzi, ale już prawie, i wpada przez brudną szybę Państwowych Kolei. Znajduje się wciąż ponad wierzchołkami drzew, i wysoko ponad krzewem, ziołem i trawą, co mają zwyczaj rosnąć tam, gdzie czuć zapach torów (każdy kto latem, w upał stał na torach, zna ten charakterystyczny, poniekąd miły zapach). Tak, lato na plenerze będzie mogło być miłe. Na szlaku odkryłem Ducha Gór. Na wybrzeżu odkryłem Wszechświat. Co odkryję tym razem? Każdy coś odkrywa, ale mało kto sobie to uświadamia.

Trzeba się czasem zastanowić.

Luz Istnienia to taka tarcza na przykrości. Tarcza, ale nie klapka na oczy albo totalna ściana. Bo tarczą można się zasłonić, ale można spojrzeć ponad nią na przeciwnika. Luz Istnienia to również skóra twarda jak u nosorożca, która nie przejmuje się zadrapaniami i zachowuje chłodny dystans wystygłego kamienia, ale sama nie jest zimna. Wreszcie, to brak lęku oraz irracjonalnych odwrotów. Taka sobie mała pewność i sztuka zmierzania do przodu, przez chaszcze, kamienie, rzeki i wszystko co pojawia się po drodze.

Ale nigdy po trupach.

Wróciłem. Na chwilę. Na moment, by znów iść dalej. By być w Drodze. Poznawać Drogę. Iść Drogą. Podobno nie wolno oglądać się za siebie, bo to przynosi pecha. Nie wiem, jeszcze pecha w tej historii nie ma. Być w Drodze, to jednocześnie posiadanie celu, ale też osiąganie go w każdej chwili. Żyć chwilą obecną, z rozwagą, jak Indianin.

Czasu nie ma.

Notatki z niektórych dni i chwil są w papierze. Większości nie dało się zapisać. To dobrze, część musi pozostać we mnie, dla mnie. Podobno zgubiłem wiosnę gdzieś po drodze. Okazało się, że ja ją zwyczajnie przeoczyłem i to ona zgubiła mnie. Stanąłem wtedy obok ciągu przyczynowo skutkowego i sobie patrzyłem, jak to pędzi. A później chwyciłem się pierwszych liści i kwitnącego krzewu czegoś pachnącego, a wir mnie porwał. Chyba czas wyskoczyć. Tak jak zrobił to Warszawiak, w Następnym do Raju, u Hłaski. Zwolnij waść, bo ja wysiadam. Świat niech pędzi, ja posiedzę na ławce, albo na gałęzi. Za piękny jest, żeby go zbyć tylko dobrą zabawą. Pomalutku, w ciszy, może w milczeniu. Nie ma pośpiechu, gringo.

Tu chodzi o coś więcej...

W. Łysiak. Kielich, rozdział I:

"Połóż palce na moich zimnych wargach, a zrozumiesz bogactwo milczenia. Cisza jest główną poezją, świętem między ludźmi(...)reszta jest prozą niekompatybilnych kaprysów i niekoniecznych urojeń. Musisz zatem zrozumieć, że prawdziwa cisza ma brzmienie muzyczne, i powiem ci dlaczego: bo klucz do prawdziwej poezji to melodia słyszalna jak grzmot dzwonów. Każda prawdziwa poezja i każda prawdziwa cisza jest muzyką. Gdy nią nie jest - nie jest ani poezją, ani ciszą, lecz paplaniną i gwarem. Zgrzytając siekaczami kontestujesz bieżącą trywialność, miast trzymać zęby na smyczy i cichutko kontemplować niezwykłość."

Książkę, zwłaszcza pierwszy rozdział, który wprowadza niesamowity nastrój polecam wszystkim, chcącym na chwilę lub na zawsze wyrwać się ze szponów codzienności, która gdzieś tam głęboko bardzo ich męczy, choć boją się do tego przyznać, albo lękają się w ogóle coś z tym zrobić.

W życiu nurkuje się coraz głębiej, idzie coraz dalej, leci coraz wyżej. Tu nie ma ram w które można uderzyć głową, więc dlaczego sporo osób tkwi w miejscu? Albo wydaje im się, że podążają, choć tak naprawdę wcale się nie przemieszczają. To tło się rusza, oni stoją w miejscu. W jakiejś namiastce luksusu czy bogactwa. Choćby bardzo obfitej, to wciąż namiastce. Siedzą i aż się świecą od tego siedzenia, są jak posąg i jak posąg chcą być podziwiani przez otoczenie. Boją się krytyki, która jest katalizatorem rozwoju. Oni w ogóle chyba boją się rozwinąć siebie. Czasem tylko rozwiną skrzydła, żeby sobie pomachać. Bo ze skrzydłami jest się większym. Ale trzeba schować prędko, bo jeszcze je ktoś podetnie. Stoją. Nie idą. Nie szukają swojej ścieżki. Nie obchodzi ich prawda. A prawda zawsze jest dalej, głębiej i wyżej.

I wszyscy oni jednakowo boją się ciszy.

Boją się milczenia.

Boją się samotności.

Zawsze.

∞

2009-07-30T21:00:00.009+02:00

Chyba wsadziliście mnie do nie tego pudełeczka.

Wróciłem, spotkałem się z Człowiekiem, jutro w trasę, szukać siebie.

Wybrzeżem przed siebie.

Samotność i pokora.

Nadzieja i cierpliwość.

Tam gdzieś jest prawda.

Towarzyszą mi motyle.

Dla duszy i umysłu:

Bóg nie oczekuje podziękowań
za Słońce lub Ziemię,
ale za Kwiaty, które zaprawdę
nie przez oskubanie ujawniają nam
swoją piękność.
Nie zatrzymuj się jednak,
aby je rwać i przechowywać na później,
lecz idź naprzód
albowiem wzdłuż całej drogi
będziesz miał Kwiaty w rozkwicie.

I widz, że nie ma prawdy złej
ani Kwiatów nieczystych. Nawet ciemne chmury
stają się Kwiatami Nieba,
kiedy je słońce całuje.
Jest tylko prawda mała,
o słowach jasnych i przezroczystych,
niczym woda lśniąca w naczyniu
i Prawda Wielka,
o niezgłębionym milczeniu
jak ciemna woda oceanu.

Człowieku okryty pyłem martwych słów
Wykąp swą duszę w Milczeniu...

Rabindranath Tagore

∞

2009-07-20T06:34:00.010+02:00

Chilli z chwili, czyli esencja rwania kwiatów.

Właśnie wróciłem z porannego spaceru, i jestem w pełni pozytywnie nastrojony do wszechświata. Zbadałem wskaźnik emocji na przestrzeni wieczór-noc-świt-poranek i dochodzę do wniosku, że najlepiej spać w dzień budzić się popołudniu, wieczorem nastrojowo tworzyć, nocą czytać, świtem wyjść na powietrze, a rankiem puścić chill-out w wykonaniu Smolika. Przynajmniej najkorzystniej dla mnie.

Po 4oo wstałem od biurka, narzuciłem na siebie za duży sweter z kapturem, buty, do tego plecak z aparatem i ruszyłem, chowając do kieszeni klucze od działki, która znajduje się kilkaset metrów od bloku. Gdy tam dotarłem, było już jasno, choć połowę nieba zakrywały chmury. Druga połowa była jednak jasna, słońce zaczęło właśnie wschodzić. Usiadłem na ławce, pod jabłonką, zdjąłem buty i skarpetki i... Nie ma nic lepszego niż poranny spacer na boso po mokrej trawie.

Obmyłem nogi w wodzie z kranu działkowego, która, zawsze lodowata, przez ten spacer wydała mi się dziwnie ciepła. Po takim orzeźwieniu, założyłem buty i wdrapałem się na daszek małego budynku na działce. Widzieć cały świat z innej perspektywy niż zwykle, to ciekawe doświadczenie. Ku mojej uciesze ponad ten daszek wystają górne gałęzie drzew wiśni, z nieoberwanymi, a ciemnymi od słońca wielkimi owocami. Szkoda było, żeby się zmarnowały...

I zacząłem robić zdjęcia z daszku, aż nie skończył się film. Było trochę pomarańczowo, trochę czerwono, a najbardziej szaro. Przynajmniej zdążę wywołać przed wyjazdem w góry.

Zszedłem, z małymi problemami, ale w jednym kawałku. Zjadłem przygotowaną wcześniej kanapkę z serem. Zawinąłem w papier wiśnię i kawałek mięty, którą zerwałem spacerując po rosie. Była 5:30, gdy opuszczałem ogródki działkowe.

Dwa złote w kieszeni. Piekarnię otwierają o szóstej, wiec miałem pół godziny. No cóż. Spacer po wertepach! Osiedle wymarło, nie ma ludzi, tylko gdzieś daleko jakiś cień do pracy, albo z pracy. Coraz więcej tych cieni. The Album Leaf na słuchawkach, praktykowanie oddechu i uważności w myślach, uśmiech na twarzy. Ludzie wydają się tacy cudowni, gdy padają na nich pomarańczowe promienie wschodzącego słońca. A może wcale się nie wydają.

Właśnie. Słońce było widać, chmury się przesunęły a mi się skończył film. Dobiła szósta, gdy na powrót wstąpiłem na osiedle. Poprosiłem Panią w piekarni o 5 bułek.

Co dalej? Siedzę sobie i kończę jedną z nich. Z dżemem wiśniowym. I herbatę ze świeżo zerwanej mięty. I jest dobrze, choć prawdziwe szczęście jest jakieś trzysta kilometrów na północ. Ale, przecież nawet jak jest źle, to jest dobrze, czyż nie tak?

I nawet fakt, że przez trzy najbliższe dni nie będzie ciepłej wody mnie cieszy. Nie ma to jak zimny prysznic o poranku.

∞

2009-07-18T02:03:00.006+02:00

mały zastrzyk bluesa.

kliknij

Nie wniosę do wszechświatowej biblioteki nic nowego, pisząc, że życie jest wędrówką. Zresztą, motyw ten obecny był w literaturze i innych przejawach sztuki oraz kultury zawsze (o czym wiedzą pewnie Ci, którzy przystąpili do tegorocznych testów gimnazjalnych). Dawniej istotnie, na wędrówce polegało życie - przenoszenie się z miejsca na miejsce, koczownictwo, nomadzi i tak dalej. Wyprawy wojenne, krucjaty, dżihady. Literatura daje nam mnóstwo przykładów, których nawet nie ma co przytaczać.

kliknij

Wędrówka może mieć wiele znaczeń. Każdy wędruje dzień w dzień. Do pracy, do szkoły, po chleb, do znajomego. Po pokoju. Fizyczny wymiar wędrówki jest mało istotny, gdy pozostaje sam sobie. To znaczy, gdy nie jesteśmy świadomi drogi jaką przemierzamy.

Ważny jest również duchowy aspekt, który mnie osobiście bardziej interesuje. Nie wiem czy 'duchowy', to dobre słowo. Zbytnio się kojarzy z religią, łatwo zostać posądzonym o bycie co najmniej nawiedzonym. Niech więc będzie świadomy, bo w istocie o świadomość tu chodzi. Gdy zapytacie buddystę, czym jest buddyzm, wielce prawdopodobne, że odpowie 'Buddyzm jest Drogą', zaś większość kojarzy słowa "Ja jestem Drogą, Prawdą i Życiem". Coś w tym tkwi, jakiś szkopuł, czy diabeł, czy cośkolwiek innego.

kliknij i przycztaj tekst

Chodzi o to, by chodzić. By iść, a niekoniecznie dotrzeć. By zapomnieć o celu podróży, ale by czuć z każdym wdechem i wydechem drogę. By czuć chwilę. Za Horacym: "Chwytaj dzień, bo przecież nikt się nie dowie, jaką nam przyszłość zgotują bogowie..." Bądź dzisiaj, nie bądź jutro, inspiruj się wczoraj, by teraz było piękniejsze. Nie pytaj co przyniesie jutro, co zgotuje los, czy dotrzesz. Zapomnij, że kiedykolwiek masz dotrzeć, nie patrz na zegarek, nie pytaj o godzinę. Spójrz na słońce, na gwiazdy, na księżyc, na cień za sobą, tam jest tarcza ze wskazówkami. Idź poboczem, doświadcz wschodu, łanów zbóż. Trzymaj długi kłos trawy w ustach i uśmiechaj się, bo los sprzyja tym, co się uśmiechają do słońca. Podziwiaj przestrzeń, zapomnij o pracy, o szkole, o problemie. Ucieczka? Być może. Kto kiedyś nie marzył, tymi słowami, by pieprzyć wszystko, trzasnąć drzwiami i iść. Zwłaszcza w nocy, kiedy wychylając się z ósmego piętra czuć lipcową nostalgię zapachów zieleni, tęskniącą za majowym kwitnieniem bzu. Gdy noc jest ciepła, a słońce dopiero zaczyna myśleć, żeby rozjaśnić niebo.

Marzę, by na chwilę odrzucić świat bombardowania informacjami, cenami, okazjami, miliardem ludzi, kolorowymi pismami. By wyskoczyć, polecieć, wylądować, przekoziołkować na miękkiej polanie. Leżeć, poczuć zapach utraconej już wiosny, rozkoszując się aromatem letniego wieczora. Turlać się w trawie. Łapać chrabąszcze i wąchać z Nią bez. Zagadka do publiczności. Co to jest, co ja mam, a nazywa się rak i jest na literę B.

Pamietaj. Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie...

Zatrzymajmy się w pędzie nikt nie pamięta po co biegnie
Czy na pewno po szczęście czy sam bieg nie jest biegu sensem
Szukam sposobów by kiedyś polecieć jak Ikar
Na skrzydłach tej wolności
I jeśli mam jak on spaść to spadnę jak on
Ale szczęśliwy bo żyłem naprawdę

Eldo

∞

2009-05-24T22:00:00.007+02:00

Ostatni czas był nasączony wnikaniem w strukturę świata, we własną jaźń, poznawaniem siebie i otaczającej przestrzeni. Krótki był to czas, to prawda, ale stężenie poznawcze było bardzo wysokie, co zaowocowało... No właśnie. Czym konkretnym?

Świadomością? Uważnością? Koncentracją? Zapewne niczym ważnym w obliczu naszych czasów, niczym konkretnym, a najtrafniej, niczym uchwytnym, materialnym. Więc, jako że nie jest to coś, co można dotknąć, wycenić i wymienić na kapitał, dla większości z nas owocem moich rozważań jest nic.

Nic o nazwie spojrzenie na świat, jakaś mała zmiana pod wezwaniem rozwoju osobistego, progresja, wzrost mentalny. No tak, przecież to nic. Przecież to żadne, nie można tego zbadać doświadczalnie, w laboratorium, nie ma tego w katalogu Avonu, w reklamach przed seansem kinowym, w gazecie codziennej. Nie ma tego w podstawie programowej gimnazjum, ani w składzie McDonaldowych frytek, ani w zestawie promocyjnym Orange, ani w funkcjach iPoda, ani w Coco Chanel, ani u Armaniego, ani w paszczy Lacostowego aligatora. Więc jest to NIC.

A im ten wzrost, to swoiste 'nic' intensywniej postępuje, tym silniej utwierdzam się w przekonaniu, że wszystko jest względne, iluzoryczne, wyśnione, zależne od nas samych. Tak pod względem materialnym, jak i niefizycznym świat podlega naszym o nim wyobrażeniom, i jego wyimaginowane w naszym umyśle 'tu i teraz' jest w pełni kształtowane przez nas samych, nasz światopogląd, naszą 'czystą formę' zabrudzoną wpajanym nam od zawsze regułom, zasadom, pt. 'To jest drzewo, a to samochód.' Bo to drzewo, ten długopis, ta kartka, to tak naprawdę nie drzewo, długopis ani kartka. (To tak naprawdę poezja, jak to było w pewnym wierszu)

Wymienione przed chwilą frazy, to tylko nazwy tych bytów. Tych substancji, cząsteczek, atomów, leptonów, elementarnych fragmentów wszechświata. To budzi świadomość. Takie poczucie, że "o kurczę, ja jestem tylko workiem na mięso, metrem siedemdziesiąt skóry, kości, żył, tkanek. Neuronów. Mam w sobie ładunki elektryczne, pole magnetyczne, wydzielam wibracje, po przecież cząsteczki w moim ciele, budujące kwasy nukleinowe, komórki, w rezultacie tkanki i cały organizm, wciąż drgają. Ale jak to. Przecież mam parę oczu, którymi widzę drzewo, samochód, długopis i kartkę. Mam parę uszu, pozwalającą słyszeć mi szum drzew, zakończenia nerwowe, reagujące na chłodny wiatr, nos, którym wdycham zapach kwiatów, kubki smakowe, dzięki którym wiem co to znaczy cukier, a co znaczy sól. I inne cechy, pomocne w obsługiwaniu świata, kontaktowaniu się z nim, doznawaniu.

Siedząc w autobusie i będąc na granicy snu, naszła mnie rozkmina. Materia to cząsteczki, atomy o określonych cechach. Istnieje, niezaprzeczalnie, empirycznie możemy ją zbadać. Jednak nie widzimy jej samej. Doświadczamy jedynie jej obrazu, informacji o kolorze, kształcie, formie, przenoszonej za pomocą falo-cząstek/ promieniowania elektromagnetycznego/ optycznego na siatkówkę, plamkę żółtą, nerwem do mózgu gdzie odczuwamy, jako organizm lub świadomość, że przed nami znajduje się kawałek wszechświata, jakaś materia jakieś cząsteczki. Widzimy: żółtą poręcz, drzwi podłogę, plastik, metal, ludzi, skórę itd. Ale jeśli zamykamy oczy, to to znika, choć wiemy, że wciąż tam jest. Gdy zamykamy oczy, to promieniowanie wciąż istnieje, światło wciąż się przemieszcza, choć my tego nie widzimy, cały cykl zjawisk toczy się bez naszego udziału. Dopiero, gdy znów otwieramy oczy, bierzemy na nowo w nim udział.

Jak widzimy, świat i jego postrzeganie jest względne i ściśle zależne od nas.

A teraz wyobraźmy sobie, że nasze ciało - przyjmijmy - powłoka dla umysłu, nie posiada zakończeń nerwowych pozwalających dotykać, więc nie możemy dotknąć ani odczuć w ten sposób zimnej barierki. Mamy zamknięte oczy, nie możemy więc jej zobaczyć. Wyłączone wszystkie zmysły, nie pozwalają nam odebrać istoty żółtej barierki. Ale istniejemy, tak jak istnieje barierka, choć dla nas nie ma ona znaczenia, tak jak istnieją promieniowania. Swoją drogą, w formie ciekawostki - my odbieramy promieniowanie widzialne w określonym przedziale, a są przecież stworzenia, których percepcja opiera się na promieniowaniu podczerwonym, lub które słyszą za pomocą własnej szczęki.

No tak. Najłatwiej powiedzieć "pieprzysz głupoty, przecież to jasne". A teraz zamknij oczy. Coś zniknęło. Wyłącz muzykę. Znów coś umknęło. Skup się, nie myśl, wyrównaj oddech. Koncentruj się na nim, a przestaniesz odczuwać zimno i ciepło, zapach kwiatów przestaje mieć znaczenie. Nie ma bodźców. Ale jednak żyjesz, prawda? Choć świat zniknął, jesteś sam na sam z własną świadomością. Jesteś czystą esencją własnego bytu, bez ciała. Tylko zresetowana jaźń, sama. Sama pośród pustki. Zdolna do kreowania, do tworzenia. Nie zajęta bezsensownymi informacjami, jakże w tym momencie nieznaczącymi, jak np. 'co oni o mnie myślą', 'muszę dobrze wyglądać, dobrze wypaść!', 'jaka ona jest głupia, co ona sobie w ogóle myśli' itd. Tylko jaźń. Świadomość twórcza. Pomyśli 'przestrzeń' i stanie się przestrzeń. Przestrzeń, w której można wyznaczać sobie cele i poznawać świat, testować nowe możliwości, przestrzeń w której rodzą się idee pomysły, która programuje tą druga, podobno prawdziwszą przestrzeń, gdzie właśnie się znajdujemy. Tajemnica sukcesu.

A pewnie pierwszy lepszy fizyk kwantowy by mnie teraz zjadł jedną teorią.

A pewnie pierwszy lepszy ignorant by teraz opluł ten tekst i wybełkotał "bzdury".

A pewnie i tak nie potrafię trafnie przekazać tego, co chciałem, odczuwam niedosyt. Kiedyś będę kontynuował ten temat, bo jest on strasznie szeroki. Bo moi mili, świat nie jest tym, czym wydaje nam się, że jest. I my nie jesteśmy tym, czym wydaje nam się, że jesteśmy. Świat byłby zbyt prosty, bo w takim rozumowaniu, nie byłoby przyczyn ani skutków, tylko nihilistyczna egzystencja, wegetacja bez bliżej określonego celu. A wszystko ma przyczynę i skutek, dąży do określonego celu. Nawet wszechświat rozszerza się i kurczy.

I Tylko kilka miliardów ludzi nie ma pojęcia, po co ma mieć pojęcie.

∞

2009-05-18T03:02:00.009+02:00

ocaliłem chrząszcza

dziś odwiedziłem dziadka

RADUJ SIĘ SWĄ MŁODOŚCIĄ

to napis na płocie
tam niedaleko mieszka teraz dziadek

a dziadek to nie byle kto
ma własną lektykę
negrów
i nikt nie może mu przeszkadzać
zatrudnił nawet prywatnych wizażystów

upudrowali go i przyoblekli
w chitynowy pancerz
czarnego garnituru

wielu chciało zapytać dziadka
powiedzieć
dobry wieczór Panie Dziadku
jak się pan dziś miewa

ale dziadek chyba zajęty
nie wychylł się
ani z lektyki
ani zza marmurowych drzwi
nie podlewa kwiatów przed domem
nie przygryza listków
na spacery nie chodzi

synku
co tam idzie po ścianie
to czarne
zabij to

nie mamo
niech sobie chodzi

- - -

Napis na płocie autentyk. Dwie ostatnie strofy z życia. Teraz jak to czytam, to mi się kurczę kojarzy z 'panem od przyrody' Herberta. Zbiegają mi się rzeczy, frazy, myśli i zdarzenia. Zbiegają się w dziwne okoliczności, które kończą ten dzień jako początek maratonu po złoto w wyścigu szczurów, czyli byle do końca maja. Czas iść spać, bo jest zimno i wieje wiatr. I szumią brzozy. Tak jak wtedy, nad Jankiem. Choć teraz szumią pode mną, bo osiem pięter niżej rośnie jedna, którą widzę z okna.

Naprawdę.

∞

2009-05-15T22:13:00.011+02:00

Ktoś próbuje spać

I

Są puste miejsca
Spalone ziemie
nie mniej żywe niż dżungla

Są wielkie przestrzenie
Oceany stepów
rozległe niczym przestrzeń życiowa Bombaju

Są poparzone punkty
Kratery wulkanów
ziejące ciepłem islandzkich brzegów

II

Są też jeziora
skute zimnem
jak nocna schodowa klatka

III

ktoś leży na klatce
ktoś leży na jeziorze
beton chłodny jak lód
lód chłodny jak beton

światło nad schodami ledwie się tli
udaje że jest
da sie dostrzec ten fałsz
światło na tafli jest prawdziwe
nie stwarza pozorów

betonowa noc
prawie świt
na lodzie zachodzi słońce
i rodzi się światło

ziemia jest twarda
schody są zimne
ktoś wtula się w narożnik
zasypia
i być może śni o jeziorze
śpiąc na tej klatce

w klatce

- - -

A być może w ogóle nie mógłby zasnąć. Schyłek wiosny oznacza początek lata, a tu się kręcą wszystko roku pory. Chciałbym umieć oddać wiernie śnieg i niebo. Zrobić biel, z kolorów. W farbach i w przenośni też.

Ciągły brak dłuższego momentu, żeby odetchnąć. Jeśli tak ma wyglądać przyszłość, to ja wynajdę machinę czasu (inną niż zuruck denken) i sobie ten czas spowolnię, albo cofnę. Albo pewnego dnia nie wytrzymam i nie zrobię tego co do zrobienia mam. Odczuwam silną potrzebę odszukania harmonii. Odzyskania harmonii?

∞

2009-05-09T19:47:00.009+02:00

Bursztyn koloru błąd

Miałem skrzydła sama widziałaś
(sama chciałaś widzieć)
nie z piór jak Ci się wydawało
ale z owadów

Bo musisz wiedzieć:
Mali chłopcy wyrywają skrzydełka komarom
przeklinają i chcą być idolami

Bo musisz wiedzieć:
Małe dziewczynki mówią że mają blizny w sercu
jak chłopcy na kolanach i rękach

Bo musisz wiedzieć:
Małe dziewczynki chcą się śmiać, bawić i tańczyć
Choć już zgubiły warkoczyki i zielone wstążki

Zbieram skamieliny i bursztyny
mam jedną w okolicy płuc
(zimą znalazłem)
i jeden złoty z moskitem

ale ten moskit nie ma skrzydeł

- - -

Kradnę czas a on mnie i czuję się strasznie wyzuty z siebie. Nie mam ukojenia, nie mam spokoju, nie mam lekarstwa na ten bieg baranów do rzeźni. To co leczyło teraz nuży i jest to przeklęte. Albo po prostu brak motywacji.

Koniec. Biorę się za rysowanie Kopernika. Niech będzie pokój.

∞

2009-04-24T23:49:00.010+02:00

Inspiracja:

Ballada o trąbiącym poecie

Mówią, że była panienka,
co miała na imię Ina.
Gdy chciała powiedzieć: "kocham",
mówiła: "kokaina".

Miała niebieską wstążkę
i niebieskiego kota.
Kot wąchał "kokainę",
a Ina wąchała „kota".

A był jeszcze jeden poeta,
co chodził na koturnach;
jak się urżnął, to zwykle mówił:
- Moja muza jest górna i chmurna.

Panienka ma oczy zielone,
jak najzieleńsza trawa.
Poeta cierpi na nerki
i nosi czarny krawat.

Kochał poeta panienkę,
panienkę imieniem Ina;
mówił: - Powiedz mi: "kocham",
a ona: - Kokaina.

Wieszcz mówił: - Jako łódź złota,
ciągniona przez gołębie,
jesteś. A potem w nocy
długo trąbił alembik.

I raz, a było wieczorem,
rzekł pisarz: - Nie bądź westalką,
a zresztą do twarzy ci będzie
na czarnym katafalku.

I zabił poeta panienkę
w zachodu amarantach,
i zabił ogromnym nożem
na tle obrazu Rembrandta.

Krajały niebo pioruny,
jak okrwawione noże.
Poeta uciął głowę
i wbił na długi rożen;

i smażył głowę panienki,
i zrobił twarz goryla.
Och, to było straszne!
coś, niby nekrofilia.

(Kondukty kotów niebieskich
szły w średniowieczny tan.
A potem był świt bolesny
koloru bleu mourant.)

Konstanty Ildefons Gałczyński
"Cyrulik Warszawski" 1930 nr 2
W wersji muzycznej na projekcie "Poeci" spod szyldu White Housu.
Chwilami wręcz sie zbiega ten wiersz. Bardzo plastyczne zestawienia.

∞

2009-04-09T00:48:00.007+02:00

polecam - http://garsc-drobnych.blogspot.com/

Wciąż uciekamy.
Konstanty Ildefons Gałczyński

Wciąż uciekamy. Z miasta do miasta.
Inteligenci.
Tęskniąca nacja. Ginąca klasa.
Mali, zmarznięci.

Milionem rodzin. Z gramofonami.
Z kraju do kraju.
- Powiedzcie, gdzie jest wasza ojczyzna?
Wciąż nas pytają.

A my nie wiemy; a my płaczemy,
jak woda morska.
Pod sztuczną palmą listy piszemy
na brudnych dworcach.

- - -

Mam wrażenie za każdym razem, że tam miast gramofonów są grafomani.

∞

2009-04-01T22:14:00.012+02:00

Wszyscy kochamy Friedricha za jego malarstwo. Ale dziś uwielbienie powinno być tym głębsze, że stawiać go na piedestale to mało. Jeden cytat:

"Muszę całkowicie oddać się otaczającej mnie przyrodzie. Zespolić z moimi chmurami i skałami, aby udało mi się pozostać tym, kim jestem. Potrzebuję przyrody by porozumiewać się dzięki niej z Bogiem."

Amen.

∞

2009-03-13T00:02:00.006+01:00

uf

umęczon

niespanie
śnieżenie
uczeniesię
winogrona
tytoń
dym
kofeina
glukoza
tworzenie
herbata

lustro
i twarz jak szmata
człowiek-szmata

---

Czujesz że żyjesz, bo nie masz czasu się zastanawiać i myśleć.

Mam chrypę, zapchane zatoki i pianino w uszach.

I całą noc na malowanie.

Pieprzony karton.

∞

2009-01-28T21:03:00.012+01:00

Krzyk. Wrzask. Wołaj, nie pisz po piasku, ni wodzie. Nie wypowiadaj myśli na wietrze, bo zwieją je zawieje i zawieją nimi tam gdzie zawilce się wiją. Unieś się ponad wiatr, ponad błyskawicy znak. Inaczej czy tak, żaden z diabłem pakt, żaden cyrograf ni podpis, choćby własną krwią parafka, na nic zda się w życiu. Bóg skończył żywot, siedzi w głowach jak embrion, odłączony od respiratora matki. Diabeł opanował serca, jest zmyślony. Wytwór chorych głów, marne usprawiedliwienie ludzkich skłonności, nawyków i żądz. Życie to nie krzyż, życie to spocone skronie, spracowane dłonie, wcale nie od organicznej pracy na rzecz społeczeństwa. Bruzdy na twarzy, jak w ziemi. Blizny wyryte kamieniami, butelkami i stalą w ciele. To trochę szaleństwa, więcej psychopatii i ogrom ludzkiej apatii. To iniekcja jakiegoś panaceum podczas świtów i regeneracja duszy wieczorami jak ten. Trochę złotego środka doustnie porankami, żeby cały dzień był złoty. Wtedy jest szczęście. A co jak nie ma złotego środka? Wtedy można zaaplikować artyzm i być chorym, albo zadowolić się biernością w swoich poczynaniach i całkowitą nieświadomością swojego 'ja'. Jak kierować życiem? Tak jak ludźmi, wystarczy być pewnym tego co się mówi i robi. Trochę wiedzieć i logicznie myśleć, wyciągając wnioski. Mapa myśli? Życie, dwie strzałki, rozgałęzienie na miłość i sztukę. Wybór trudny, trudno pogodzić, trudniej zrozumieć, najtrudniej się rozdwoić. Ale można. Rozerwanie na czystość uczuć i brud ich niedoskonałego przedstawiania za pomocą formy.

Jara mnie to.

Można też puścić chillout albo jakąś trąbkę i się utopić we własnej głowie, wspomnieniach, albo jak ktoś ma trochę szczęścia to w oczach innej istoty, które pojawiają się jako obraz pod czaszką, gdy ogląda się najjaśniejszą gwiazdę. Albo jak się ma skrzydła. A później? Co na końcu? Najlepiej chyba zjeść kiwi i zasnąć. Bo przecież - 'czymże jest życie, jak nie cieniem snu'?

Idę robić herbatę i polski. Dobranoc.

A Sztuka jest brudna, jak zabłocone podeszwy butów i wcale nie jest piękna. Ale o tym jeszcze będzie. Kiedyś.

∞

2008-12-11T01:20:00.014+01:00

My - Idealiści z własnymi Marzeniami.

Wy - Roboty Systemu często przegrani.

Z dedykacją dla tych, co nieświadomie gonią się w wyścigu szczurków.

Pieprzyć to. Wszystko. Czas spać, dziś bez pointy. "Może mi się to należy?"

∞